ก้าวใหม่สู่เส้นทางของโรงเรียนฝึกอบรม

นับว่าเป็นเรื่องใหม่ที่กำลังทำให้เกษสั่นไหว และตื่นเต้นเป็นที่สุด

เวลาที่ทำดีทีเอสที่เชียงใหม่ก็ตื่นเต้นตามประสาเด็กที่กำลังจะทำอะไรแปลกๆ ใหม่ และก้าวสู่จุดที่ทุกคนเรียกได้ว่า "เติบโต" ไม่เคยรู้สึกอะไรถึงขั้นที่เป็นแบบนี้ปัจจุบันนี้มาก่อน ที่รู้สึกว่าพร้อมจะก้าวไปพร้อมๆ กับพระเจ้า ก้าวไปสู่ความรักที่ไม่มีการสิ้นสุด ก้าวไปสู่การเรียนรู้ต่อการยอมจำนน และเรียนรู้ต่อการพิชิตใจผู้อื่นให้เลือกที่จะรักพระเจ้า และติดตามพระเจ้าด้วยสุดใจ สุดกำลังที่แต่ละคนมี แต่กว่าจะไปสู่จุดนั้น เกษเองต้องเป็นผู้นำคนอื่นด้วยการที่เกษมีชีวิตที่แนบสนิทกับพระเจ้า และให้คนอื่นสัมผัสถึงความสนิทกับพระเจ้าที่เกษมีเพื่อที่เค้าจะมองดูที่พระเจ้าด้วยตนเอง .... เกษชอบอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ที่บอกว่าการจะเป็นผู้นำ (แม้ในส่วนเล็กๆ น้อยๆ) ก็คือการยอมให้พระเจ้าสอนการเป็นผู้นำ ไม่มีบรรทัดฐานใดที่ปรากฏมาก่อนต่อการเป็นผู้นำที่ถูกต้อง นอกจากพระเยซู เมื่อมีชีวิตที่ติดสนิทกับพระเจ้า ความถ่อมใจต่อการเรียนรู้ และเข้าถึงหัวใจของพระเจ้าจะปรากฏให้ชีวิต ความเป็นผู้นำที่เป็นมาตรฐานสูงสุดและอย่างอุดมในพระเจ้าจะเป็นหน้าหนังสือให้เราทุกคนได้อ่าน ลองปฏิบัติและนำมาใช้ในชีวิต เพื่อให้เกิดผลต่อชีวิตของคนอื่นๆ ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการทรงเรียกของพระเจ้า เพื่อการนี้

และอีกเพียง 1 อาทิตย์ ทุกส่วนที่เกษเป็นตอนนี้จะเป็นหนึ่งในนั้นแล้วค่ะ ..... ขอบคุณพระเจ้า

ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะทิ้งข้อความอะไร

ตอนนี้เหรอ??? ค่อนข้างจะสับสน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะขึ้นข้อความว่าไงดี เพราะหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างพระเจ้าก็จัดวางไว้ตามน้ำพระทัยของพระเจ้าแล้ว เกษจะจากพังงาไปในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า เศร้าหรือเปล่า??? อยากบอกว่าเปล่าเลย เพราะรู้สึกตื่นเต้นกับหลายๆ สิ่งที่พระเจ้ากำลังจัดเตรียมให้กับเกษในวันข้างหน้า เพื่อนใหม่ หน้าที่ที่ต้องเรียนรู้และการฝึกอบรมที่เราอยากให้พระเจ้าฝึกเกษ เปลี่ยนเกษในลักษณะความคิด บุคลิกลักษณะนิสัยและหลายๆ ด้าน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่พระเจ้าปั้นและสร้างให้เกษที่นี่กำลังทำให้เกษเสียดายที่ไม่มีโอกาสสานต่ออย่างใกล้ชิดอีกต่อไป เกษเพิ่งจะค้นพบความเป็นตัวเองของแต่ละคนที่นี่ เกษกำลังรู้สึกว่ากำลังเข้ากันได้ดีนะ และกำลังจะไปได้สวยข้างหน้า และยังมีอะไรอีกหลายๆ อย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่พระเจ้ายังต้องการคนงาน ... แน่นอนเกษรู้แน่อยู่กับใจตัวเองว่าไม่ใช่เกษ ไม่ใช่เกษที่พระเจ้าเรียกให้เข้ามารับผิดชอบ หมดเวลาของเกษแล้ว และเกษดีใจที่ได้มีส่วนร่วมและพยุงพระกายในงานของ Step Ahead ที่เขาหลักไปพร้อมกันข้างหน้า .... เพียงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ที่เกษได้เติมเต็มภาระใจที่เกษมี และอธิษฐานเผื่อพี่น้องชาวใต้ที่ประสบภัย และเรียนรู้การมีอิทธิพลต่อชีวิตของคนอื่นๆ ด้วยการเทความรักออกมาจากชีวิต ... แท้จริง ไม่ใช่ความรักที่เกษจะสรรหาเองได้ แต่เป็นความรักของพระเจ้าต่างหาก

ยอมรับว่าบางครั้งเกษก็อ่อนแอและเห็นแก่ตัวเหลือเกินกับการยอมอยู่เคียงข้างคนที่เกษไม่พึงประสงค์จะอยู่และร่วมงานด้วย กับคนที่บุคลิกต่างจากเกษ และแนวความคิดที่แตกต่างกันออกไป ยากมากๆ ที่จะทำงานร่วมด้วย และสิ่งที่มองเห็น ความเป็นตัวของตัวเองที่ต่างกันออกไป .... ในเวลานี้เกษก็ได้แต่อธิษฐานกับพระเจ้า ที่จะพึ่งกับพระเจ้าในความอ่อนแอที่เกษกำลังเผชิญอยู่ เกษกำลังเลือก ... พยายามที่จะรักเค้า เกษพยายามที่จะช่วยเค้า (แต่ยอมรับตรงๆ ว่าเกษช่วยอะไรไม่ได้เลย) พระเจ้ากำลังท้าทายนะ ว่าเกษจะเชื่อฟังพระเจ้า ยอมทำในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่พระเจ้าขอให้เกษทำ ให้กับพระเจ้าได้ไหม??? แม้ส่วนเล็กน้อยที่จะสามารถเติมเต็มในชีวิตของใครคนหนึ่งเพื่อในอนาคตที่เค้าจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ไม่จำเป็นที่เค้าจะต้องรู้ตัว แต่พระเจ้ากำลังเฝ้ามองการกระทำของเกษอย่างลับๆ และกำลังแสดงความรู้สึกอยู่กับสิ่งเหล่านี้ ... โอเคค่ะ พระเจ้า เกษอยากทำ เกษอยากยอมกับพระเจ้า เกษอยากมองที่พระเจ้าไม่ใช่ที่บุคคลใด บุคคลหนึ่ง และเพื่อที่จะให้พระเจ้าได้รับการสรรเสริญ แม้ไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เกษทำ แต่ว่าพระเจ้าเป็นผู้เห็นชัดเจนทั่วทั้งหัวใจค่ะ ... ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ ที่สำแดงความจริงนี้ให้เกษเห็นและคิดได้ เพื่อที่เกษจะหันหลังที่จะช่วยพี่น้องของเกษ ทั้งๆ ที่เค้าอยู่ในความต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ทั้งด้านจิตวิญญาณและฝ่ายร่างกาย ... ขอบคุณพระเจ้าค่ะ