ที่บ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง

เกือบ 3 อาทิตย์แล้วนะเนี่ยที่ได้กลับมาอยู่ในจังหวัดพังงา ซึ่งเคยเป็นที่นู๋เกษพักพิงมาตลอด 18 ปีจนกระทั่งย้ายตัวเองออกจากเมืองที่รักแห่งนี้เป็นเวลา 5 ปีที่ผ่านมา

การกลับมาเที่ยวนี้ก็มีอะไรเด็ดหลายๆ อย่างที่ทำให้นู๋เกษคิดถึง 1. ก็ชีวิตในตอนเป็นเด็กจนกระทั่งจบม.6 เลย 2. ความสัมพันธ์กับญาติพี่น้องในอดีต รวมไปถึงเพื่อนๆ ทั้งหลาย 3. ความเปลี่ยนแปลงในทุกสิ่ง จนกระทั่งเกษรู้แล้วว่าชีวิตกำลังเดินต่อไปข้างหน้า พระเจ้าเรียกให้เกษออกมาจากที่นี่เพื่อเติบโตขึ้นกลับพระเจ้าและออกผจญภัยไปกับพระสุรเสียงของพระองค์

เวลานี้ก็ปักหลักชั่วคราวอยู่ที่เขาหลัก จังหวัดพังงา มีอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้เกษได้ผ่อนคลายเช่น ทะเล ท้องฟ้าสีคราม ภูเขา น้ำตก ต้นไม้ ป่าไม้ และความเงียบสงบ เกษเข้าใจแล้วว่าทำไมลักษณะนิสัยของเกษถึงชอบอยู่กับธรรมชาติ เพราะว่ารอบด้านในจังหวัดพังงามีทุกสิ่งที่พระเจ้ารวบรวมเข้าด้วยกัน ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพียงเมืองเดียวจะครบบริบูรณ์แทบทุกด้าน เกษชอบความเป็นอยู่เรียบง่ายและการอยู่กันเป็นครอบครัวของที่นี่ การที่เกษได้กลับมาสู่จุดนี้ ทำให้เข้าใจถึงลักษณะของคนภาคใต้ได้ชัดเจนขึ้น และในส่วนตัวแล้ว จังหวัดพังงาก็อยู่กันแบบครอบครัวจริงๆ เกษชอบที่เฝ้ามองการดูแลห่วงใยซึ่งกันและกันของครอบครัว แม้ว่าแต่ละครอบครัวจะทะเลาะกันบ้าง แต่ไม่เคยทอดทิ้งใครในเวลาที่เขาเดือดร้อน แม้จะมองว่าพังงาไม่ยอมผันตัวเองไปสู่สังคมธุรกิจ แต่นี่ก็เป็นข้อดีและลักษณะพิเศษของที่นี่ เกษรักเมืองพังงา รักสถานที่ที่เกษได้อาศัยอยู่ตลอดเกือบครึ่งชีวิต แม้รู้ตัวเองว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับมาปักหลักที่นี่ แต่ก็ขอขอบคุณพระเจ้าที่อนุญาตให้ชีวิตน้อยๆ ได้ลืมตาอ้าปากท่ามกลางการทรงสร้างอย่างบริบูรณ์ของพระองค์ที่นี่

ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ว่านะ เกษก็ได้พักผ่อน และใช้เวลากับพระเจ้าอย่างเต็มที่ ยอมรับตรงๆ ว่าการอยู่กับครอบครัวเป็นเรื่องที่อึดอัด อาจเป็นเพราะว่าเกษอยู่ในวัยที่ต้องอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเอง และในเวลาที่เกษอยู่คนเดียว เกษรู้สึกเป็นอิสระอย่างเต็มที่ อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป และอยากกินอะไรก็หากินเอง .... ช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านก็มีของให้กินเยอะ มีคนใส่ใจเยอะ คือทั้งพ่อและแม่ ญาติๆ แต่ด้วยความที่เกษไวในการปฏิเสธเลยทำให้ดูเหมือนเป็นคนที่เอาใจยาก (แฮะๆ ที่อยู่ด้วยตัวเองมา 5 ปี เปลี่ยนนิสัยไปเยอะพอควรแฮะ) ...... และในที่สุด เกษก็รู้ว่าสิ่งที่เกษทำได้ตอนนี้ก็คือ เป็นนักอธิษฐานค่ะ .... ได้รับการท้าทายในหลายๆ ด้านจากพระเจ้าด้วยเหมือนกัน นี่เป็นเรื่องราวชีวิต ความคิดของสาววัย 23 นะเนี่ย =)

เดือนสิงหาคมแล้ว

เพิ่งจะสังเกตว่าในเดือนกรกฎาคมเนี่ย เจ้าเกษโพสท์เพียงแค่ครั้งเดียวเอง โถ ... น่าสงสาร

ก็มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นน่ะนะ และได้เรียนรู้อะไรกับพระเจ้าเยอะมากเหมือนกัน ทั้งเรื่องความรู้สึกและความต้องการที่เกษจะต้องเริ่มพึ่งพาในพระเจ้ามากขึ้น ที่ผ่านมา 5 เดือนเสียค่าโทรศัพท์คุยกับเพื่อนไปเยอะ และรู้ด้วยว่าเพื่อนๆ เกษเองก็เสียค่าโทรศัพท์เพื่อที่จะคุยกับเกษเยอะเหมือนกัน แต่เกษได้พยายามอยู่อย่างมีความสุขกับจุดที่เกษอยู่แล้ว ทีแรกก็ดีใจคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้กลับไปสู่บ้านหลังที่ 2 ของตัวเอง แต่ว่านะ แผนการของพระเจ้าก็ยังไม่หยุดยั้งแค่นี้ พระเจ้ายังอยากใหเกษกลับมาอยู่ที่เชียงรายอีก เกษดีใจมากที่จะมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้นานแล้ว ไม่ฝันหรือตั้งเป้าหมายว่าจะดีเริด แต่เชื่อแค่ว่าพระเจ้าจะเป็นตัวประกอบให้โรงเรียนสร้างสาวกของเชียงรายเป็นโรงเรียนที่สมบูรณ์และยิ่งใหญ่จริงๆ

ที่เกษตื่นเต้นไปกว่านั้นก็คือว่า จะได้กลับไปที่บ้าน ไปเยี่ยมคุณพ่อ คุณแม่ และพี่สาวน้องสาวที่รักของเกษทุกคน แม้จะอยู่ที่บ้านไม่นานนัก เพราะพระเจ้าอนุญาตให้เกษมีเวลาไปช่วยเหลือที่อื่นๆ อีกด้วย ในแถบสึนามิ นะ ตื่นเต้นที่จะได้เห็นและทำสิ่งใหม่ๆ อะไรอีกหลายๆ อย่าง และยิ่งไปกว่านั้น ได้มีส่วนร่วมในการขยายอาณาจักรของพระเจ้า ไม่รู้หรอกว่าสองมือที่เกษมีจะทำได้แค่ไหน รู้แค่ว่าพระเจ้าอยู่กับเกษและพระเจ้าจะเป็นผู้ใช้สองมือ และหัวใจที่เกษมี เพื่อให้พระประสงค์ของพระเจ้าต่อชีวิตเป็นหลายร้อยชีวิตที่นั่นได้รู้จักกับพระองค์ ได้รับความรอดและมาสู่ความสว่าง ความหวังที่พระเจ้าจะให้


คิดถึงเพื่อนๆ ทุกๆๆๆ คนนะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ใจของเกษก็อยู่ด้วย เป็นกำลังใจให้เสมอ เพราะรู้ว่าการดำเนินชีวิตแต่ละวันไม่ง่ายเลย เจออะไรหลายอย่าง ความรู้สึกอารมณ์ ตัวที่ท้าทายทำให้เรารู้สึกไม่ดีก็มีเป็นร้อยเป็นพันในแต่ละวัน พระเจ้าอยู่กับเรา พระเจ้าสร้างเรา พระเจ้าเข้าใจเรา และพระเจ้าเท่านั้นจะเป็นผู้ปลอบประโลมในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

นี่นะ ลืมอดีตที่ผ่านมาแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า เพื่อที่จะก้าวไปเรื่อยๆ สู่จุดที่เราวาดฝันไว้ พระเจ้ายิ่งใหญ่และเป็นกำลังใจให้เรา เตรียมทางนั้นไว้ให้เรา ขอบคุณพระเจ้าค่ะ