ไม่อยากให้เป็นเพียงแค่เรื่องเล่า

กลับมาอัพเดทล็อคไทยของตัวเองอีกครั้งนึงหละ แน่นอนเลยว่าเกษกำลังอยู่ในหลายอารมณ์ เนาะไม่อยากใช้ข้ออ้างของความเป็นผู้หญิงที่มีอารมณ์ขึ้นอารมณ์ลง แต่นี่ก็เป็นอีกช่วงเวลานึงที่ความคิดกำลังเล่นงานความรู้สึก ก่อให้เกิดอารมณ์หลายรูปแบบ ใครที่แวะเวียนหลงเข้ามาอ่านก็ให้รู้ไว้หน่อยเถอะนะ ไอ้เกษแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ตอนนี้เรียนหนักเป็นว่าเล่น ใช้ภาษาอังกฤษยังกับเจ้าของภาษา (คือมันจำเป็น) แต่ไม่ใช่ว่าจะป้อเก่งหรืออย่างไร เพียงแต่ว่าจะต้องพยายามเอาชีวิตให้รอดไป ณ วันต่อวัน เทรอมการเรียนเคี่ยวสุดๆ ก็เรียนยังกะนักวิทย์มาเองซะงั้น ถึงจะเก็ทอีกทีนึงว่าทำไมเกษถึงเลือกเรียนสายวิทย์ตอนม.ปลาย เพราะว่าชอบไอ้พวกแปลกๆ อย่างนี้นี่เอง ตอนนี้ก็เรียนสนุก แต่ที่จะต้องสอบกับนำเสนองานนี่สิไม่หนุกด้วย ทำใจหนักเลยเพราะอังกฤษเรามีไว้ใช้อย่างประหยัด มันหายากน่ะต้องเข้าใจ แต่ก็มั่นใจนะว่าคงจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เหตุผลหรือ ก็พระเจ้าเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ และเป็นคนทำให้เกษอยู่ที่นี่ได้ไง ดังนั้นพระเจ้าก็คงไม่ตัดหางปล่อยทิ้งไว้ในมอนเทน่าหรอก ว่าป่ะ? อืมนอกเหนือจากภาคทฤษฎีที่ต้องเรียนแล้ว ลองมาวิเคราะห์ภาคปฏิบัติหน่อยหละ่กัน อาทิตย์หน้าก็จะนักเต้นที่จะเป็นครูสอนเข้ามา แหละกำลังมองกันอยู่ว่าใครบ้างที่จะเป็นนักเต้นในชิ้นงานของท่านผู้นี้ แน่นอนงานหนักอีกหล่ะ แต่ก็เต้นสนุกดี เว้นซะแต่อากาศหนาวได้ใจ แทบจะไม่อยากถอดเสื้อหนาวออกจากร่างเวลาเต้นเลย

ถ้าบอกว่ามีแค่นั้นแหละ มันก็เรื่องหมูตัวน้อยๆ ไปหน่อยนะ เลยต้องทำให้มันดูยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้นหน่อย เราต้องหาเพลง หาข้อพระคัมภีร์ หาตีมที่จะคิดชิ้นงานเข้ามาสำหรับคาบการเรียบเรียงบทเต้น เฮ้อ ลองเป็นพวกเย้วๆ ฮิพฮอพหน่อยก็สบายไอ้เกษอ่ะดิ แต่นี่ดันมาเป็นเพลงที่ไม่มีเนื้อ และให้ใช้หลักการเต้นที่เรียนมาประกอบให้เป็นชิ้นงานชิ้นเอกเพื่อเอาเกรดอ่ะดิ ความยาวสามนาที หานักเต้นอีกต่างหาก (ไม่อนุญาตให้คนคิดท่าเต้นเป็นนักเต้นซะงั้น) ก็ดีได้เล่นเป็นบทคุณบอสสั่งได้ อิอิ แต่ก็คงจะมีสิ่งให้คิดเยอะขึ้น เพราะทำงานกับนักเต้นและทำความเข้าใจกับลักษณะและบุคลิกของนักเต้นแล้วนี่ ชวนให้เรียกหาที่ยาพาราได้ง่ายๆ ซะงั้น (ไม่ได้ติดยาหน่า)

มาจับจุดกันเรื่องความเชื่อในพระเจ้ามั่งเนาะ ตอนนี้ก็โอเค กำลังเหล่ๆ พระเจ้าอยู่ ประมาณว่านะ นู๋อยากใช้เวลาด้วย มันหลายอารมณ์เหลือเกินที่ทำให้พระเจ้ากลายมาเป็นสหายผู้รับฟังอารมณ์อันน่าปวดหัว แต่ก็บ้าดูหนังเกาหลีซะเป็นเรื่องเป็นราว แล้วยังนั่งร้องไห้เป็นเผาเต่าอีกต่างหาก เหอๆๆ เก็ท อิน ทู อิท เออ ว่าไปแล้วเนี่ยมีเพื่อนต่างชาติมาเรียนกะเราด้วยหละ เค้าทั้งสามเป็นคนไทย รู้จักกันป่ะ? อิอิ คนไทย... คือว่าประชดน่ะ ไอ้พวกเพื่อนแสบๆ ที่นี่กลับมามองว่าเกษนะ เป็นอเมริกันชนไปซะงั้น โถ ก็คนนะมาอยู่นานแล้วจะให้เป็นไทยแท้ดั้งเดิมก็อยากหน่อยแหละ จิ้งจกมันยังเปลี่ยนสีด้วยเหตุผลของมัน ไอ้เกษพยายามมีชีวิตอยู่บนโลกก็ต้องใช้วิชาอันเดียวกัน เออว่าไปนั่น

เอาเป็นว่าแค่คร่าวๆ แล้วไว้ว่างเมื่อไรจะมาฝนแป้นให้เป็นข้อความใหม่นะ อธิษฐานเผื่อเกษหน่อยหล่ะกันที่จะไม่ท้อใจในสิ่งที่ต้องทำ เย๊