ใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว

สวัสดีค่ะ

เป็นปกติในเวลาที่เกษมีความรู้สึกต่างๆ นานา เกษอยากที่จะระบายออกมาผ่านทางตัวอักษรเพราะหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เกษพยายามบรรยายออกมาเป็นคำพูด แต่อวัยวะสำคัญในการออกเสียงถูกกลบด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่มันลึกเหลือเกินเลยพูดออกมาไม่ได้ . . . . . อืม ... วันนี้อารมณ์เกษยังมัวๆ อยู่นะ เกษนอนไม่ค่อยหลับมาหลายวันแล้วเหมือนมีสิ่งที่รบกวนเกษไม่รู้จบ และในขณะเดียวกันเมื่อวานนี้เกษก็กำลังเผชิญหน้ากับตัวตนอีกแบบของเกษ ในทุกครั้งเกษจะขาดความมั่นคงในตัวเอง ณ เวลาที่เกษตัดสินใจผิดพลาด ซึ่งคราวนี้ก็ยิ่งเป็นเรื่องที่กระทบกับความกลัวที่จะล้มเหลว ความท้อใจที่แทบจะไม่อยากทำอะไรอีกเพียงเพราะเกษยอมรับว่าตัดสินใจผิด และคิดถึงในส่วนตัวเยอะจนเกินไป แต่ในขณะเดียวกันเกษก็หวังที่จะให้มีคนยืนอยู่ข้างๆ เกษให้กำลังใจเกษ ปลอบเกษว่าไม่เป็นไร สิ่งที่เกษตัดสินใจกระทบกับความรู้สึกของคนอื่น เกษสามารถแก้ไขได้ นั่นคือสิ่งที่เกษต้องการ แต่เกษกลับต้องต่อสู้กับการถูกซ้ำเติมว่าสิ่งที่เกษเลือกนั้นผิด ไม่เหมาะสม ทำร้ายคนอื่น มันยิ่งทำให้เกษเห็นว่าตัวเองเลวเหลือเกิน (นี่เป็นเพียงความรู้สึกในเวลานั้นเท่านั้นเองนะ) เกษหวังและอยากจะเห็นตัวเองเป็นคนสร้างสันติสุข ดังนั้นเกษยอมรับได้เลยว่าสิ่งที่เกษเลือกทำผิดไปนั้น เกษรู้สึกแย่พอควรแล้ว เกษไม่อยากเห็นความผิดใจอะไรเกิดขึ้นนั่นเพราะพระเยซูให้ความสำคัญกับร่างกายของพระคริสต์มากจริงๆ และเกษเองก็อยากยึดหลักปฏิบัติข้อนี้ให้เหมือนข้อใหญ่สำหรับเกษด้วย แต่เกษคาดหวังว่าในเวลาที่เกษกำลังแย่ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครที่จะบอกกับเกษว่า ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ คิดดีๆ เกษยังมีโอกาสแก้ไขน่ะ คนที่เกษคาดหวังว่าจะทำอย่างนี้ให้กับเกษได้กลับไม่มีเลย เกษก็ผิดหวังด้วยกับเพื่อนที่เค้าจะให้กำลังใจเกษได้เมื่อเค้าไม่ได้รู้สึกตรงจุดนี้ แท้จริงแล้วเกษอ่อนแอ เกษอยากได้กำลังใจ เกษไม่อยากได้คำแนะนำว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป นั่นเป็นเพราะเกษรู้ว่าพระเจ้าจะให้เกษต่อสู้และเรียนรู้ไป แก้ไขในสิ่งที่เกษก่อไว้ด้วยการพึ่งในพระเจ้า เกษแทบจะร้องไห้ออกมาตั้งแต่เวลานั้นแล้วด้วยซ้ำ แต่เกษต้องทำเป็นร่าเริงไว้ เกษต้องข่มความรู้สึกเหล่านั้นไว้ ไม่ใช่เพราะเกษไม่อยากเป็นคนที่ไม่จริงใจ แต่เกษพูดเป็นคำพูดไม่ได้ หากเกษจะพูดออกมานั่นคือคำที่รังแต่จะทำให้คนอื่นเจ็บปวดไปด้วย เพราะเกษกำลังเต็มไปด้วยอารมณ์ของความหงุดหงิด ความไม่เข้าใจ และเกษไม่อยากรับรู้อะไรนอกจากอยู่คนเดียวได้คิดแบบเงียบๆ และปล่อยอารมณ์ที่มันทั้งสับสน ทั้งเดือด ทั้งรู้สึกผิดออกไปกับพระเจ้า แล้วไหนเกษต้องแบกรับงานและหน้าที่ด้วย ครั้นจะให้เกษแตกและว๊ากออกมามันก็เป็นไปไม่ได้อีก เอาเถอะนะ เกษได้สัมผัสแล้วว่าพระเจ้าอยู่เคียงข้างเกษและพระเจ้าก็ปลอบใจเกษด้วย นั่นทำให้เกษได้ผ่อนคลายลงเมื่อเกษใช้เวลาส่วนตัวกับพระเจ้าอย่างนั้น และพระเจ้าก็ท้าทายให้เกษมองด้วยความหวังว่าพระเจ้าจะให้เกษเอาชนะความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง นี่คือการต่อสู้ที่เกษจะต้องทำ คงได้แต่อธิษฐานว่าคงมีสักคนหนึ่งที่จะฟังและปลอบใจเกษ แทนการตัดสินเกษว่าเกษเป็นอย่างไร ขอบคุณพระเจ้าที่เผยพระลักษณะของพระเจ้าให้เกษได้รู้ด้วย เพื่อว่าในอนาคตเกษจะได้เป็นอย่างนั้นให้กับคนที่ต้องการ