เหตุการณ์ที่ต้องจดจำไปอีกนาน

ณ วันนี้ก็ใช่ว่าจะเข้าใจ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เหมือนฝันร้ายที่กระหน่ำเข้ามาหลังวันคริสมาสต์ชัดๆๆ เปิดศักราชใหม่ด้วยเรื่องแบบนี้ แสดงว่าเวลาที่เรามีในโลกใบนี้ไม่นานแล้วใช่ไหม? .....

เสียใจกับทุกคนที่อยู่ทางภาคใต้และต้องประสบกับภาวะเหล่านี้ มันหนักนะ แม้แต่วันนี้ที่เกษต้องเข้ามาเช็คอีเมล์และตอบคำถามหลายคำถามสำหรับหลายๆ คนที่ถามเกี่ยวกับครอบครัวของตัวเองที่อยู่ในประเทศไทย ... หนักนะ แบกความรู้สึกที่ว่าเค้าเป็นกังวลกันมากขนาดนั้นและขอบคุณพระเจ้าที่มิชชันนารีที่นี่ปลอดภัยดีกันทุกคน สรรเสริญพระเจ้าเหลือเกินแต่คนอื่นๆ ที่เสียไปนี่หละ? พระเจ้าขอทรงเข้ามาควบคุมสถานการณ์นี้ไว้ด้วยเถอะ

เกษบอกกับตัวเองว่าจะเริ่มปีนี้ให้เป็นปีแห่งการชื่นชมยินดี แต่ดูเหมือนว่าจะยากหน่อย เพราะเกษต้องพักความเศร้าจากการสูญเสียเพื่อนที่รักคนหนึ่งไป แล้วมายินดีกับพระเจ้า ใช่เกษกำลังพยายามขอบคุณพระเจ้าทุกๆ ประการที่เกิดขึ้น เพราะรู้ว่าพระลักษณะของพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนไป ... และในวันนี้เกษก็ยังต้องพึ่งพระเจ้า โดยรู้สึกว่าตัวเองแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย เกษจะทำอะไรได้บ้างเพื่อคนที่เป็นทุกข์ในเวลานี้ นอกจากอธิษฐานและวิงวอนกับพระเจ้า ... ไม่ไหวแล้วหละ ขอพักเรื่องไว้แค่นี้หละกัน ไว้จะเข้ามาบันทึกใหม่อีกที

เรื่องดีๆ ที่อยากเล่าให้ฟัง ....

เริ่มต้นด้วย เกษเป็นคนที่มักจะมีคำถามหลายคำถามกับพระเจ้า และมีความอดทนค่อนข้างน้อย ... พระเจ้าที่รักก็ชอบสอนให้เกษอดทนนานนะ เพื่อคนอื่น ตัวอย่างง่ายๆๆๆ จะเล่าให้ฟัง ...

วันหนึ่ง (ประมาณเดือนกรกฎาคม) นู๋เกษไปซื้อต้นไม้กับผู้สนับสนุนรายใหญ่ เรียกให้ง่าย เค้าคือพ่อแม่พี่เดนนี่ และเค้าเป็นครอบครัวอุปถัมภ์เกษในฝ่ายจิตวิญญาณและฝ่ายการเงินด้วย ได้ต้นกล้วยไม้มาเยอะแยะ (ไม่ได้ซื้อให้ตัวเองหรอกนะ ซื้อให้พี่แผนเค้านู่น) แต่นู๋เกษดันอยากได้ต้นกล้วยไม้กับเขา เพราะชอบต้นไม้ และดอกกล้วยไม้ไม่เหม็นด้วย ... (เหอๆๆ) ดังนั้นเลยไปอ้อนพี่แผนขอต้นกล้วยไม้คู่แฝดต้นหนึ่ง เอามาก็เอาใจใส่รดน้ำให้มันทุกวันๆๆ ดูแลอย่างดีเลยนะ สังเกตกับอีกต้นหนึ่งที่อยู่กับพี่แผน ต้นนั้นเป็นต้นใหม่ แต่มีดอกกล้วยไม้ตลอด ของนู๋เกษทั้งรดน้ำก็แล้ว ให้โดนแสงก็แล้ว ต้นมันเติบโตเชียวชอุ่มดีอ่ะ และไม่มีทีท่าว่าดอกจะโผล่ออกมาเลยนะ ... (เกษเลยหนักใจ บอกกับต้นไม้ทุกวัน ออกดอกนะๆๆ อยากเห็นดอกอ่ะ ชอบดอกสีม่วงด้วย ออกดอกนะ ..) คิดดูสิ มันนานจนทนไม่ไหว เลยไปถามพี่แผนว่าจะทำไงดี พี่แผนก็บอกว่ามันแปลกเนาะ เอาสิ ทีนี้หลายคนก็แนะนำหลายประการ ทำไปแล้วก็ไม่เห็นเกิดผล ทำไงดีวะ??? ถอดใจแล้วเฟ้ย ... (บ่นกับต้นกล้วยไม้ ..) ทีนี้ก็เลยไม่สนใจมันนัก รดน้ำไปเรื่อย เอ้า ลองจินตนการดูสิ กี่เดือนมาแล้วจากเดือนที่ 7 ย่างเข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี ครึ่งปีเลยอ่ะ วันหนึ่งเกษตื่นเช้าขึ้นมาและกำลังจะเอาต้นไม้อันเป็นที่รักนี้ไปรดน้ำให้ ปรากฏว่าเห็นแล้วค่ะ ... นู๋เกษกรี๊ดซะสนั่นเลย มียอดโผล่ออกมาที่จะเป็นรวงดอกไม้แล้วไม่ใช่ใบมันเหมือนทุกๆ ครั้ง ... ขอบคุณพระเจ้า ได้เห็นดอกแล้วค่ะ และด้วยความที่ต้นมันเขียวชอุ่ม แถมด้วยพื้นฐานลำต้นดี รวงดอกก็เลยโผล่ออกมายาว .. ตอนนี้ดอกมันก็เริ่มตั้งไข่แล้วพร้อมที่เปิดเปลือกเผยกลีบดอกสีม่วงๆ ออกมาให้นู๋เกษเชยชม ...

เรื่องนี้สอนเกษ (รู้สึกทันทีเลยนะเวลาเห็นรวงช่อน่ะ ว่าพระเจ้าตรัสกับเกษแบบเต็มๆ) ว่าจงมีความหวัง แม้ว่าเรามองไม่เห็นอะไรเลย แต่พระเจ้าทรงปั้น และสร้างทีละนิด ทีละน้อย ทุกๆ วันเกษเฝ้ามองต้นกล้วยไม้อันเป็นที่รักของเกษด้วยความชื่นชมยินดี เพราะเกษเห็นความสัตย์ซื่อของพระเจ้าที่จะให้ชีวิตของแต่ละชีวิตเติบโตขึ้น ขยับทีละนิดๆ แล้วในที่สุดผลต่างๆ ก็จะออกมา ... ดังนั้นตอนนี้เกษก็ยังตั้งมั่นต่อการอธิษฐานเผื่อน้องไผ่และคนอื่นๆ ที่พระเจ้าจะปั้นเค้าทีละเล็กทีละน้อย ในแต่ละวันให้น้องเปิดใจที่จะรู้จักกับพระเจ้ามากขึ้น และเป็นต้นไม้ที่เข้มแข็ง ออกดอกออกผลในที่สุด .... เกษชอบรดน้ำและดูแล เพราะว่าเรื่องลึกไปกว่านั้น เกษคงทำไม่ได้ จะให้ต้นไม้เติบโตได้ เป็นหน้าที่ของพระเจ้าใช่ไหม?? ดังนั้นเกษไม่อยากแย่งหน้าที่ของพระเจ้าหรอก ... และในวันนี้พระเจ้าตรัสกับเกษอย่างชัดเจนว่า จงมีความหวัง และมีความเชื่อในน้ำพระทัยของพระเจ้า ... ทุกสิ่งกำลังเข้าสู่สถานการณ์ที่ชัดเจนมากขึ้นในหลายสิ่งหลายอย่าง สำหรับชีวิตของเกษ ขอบคุณพระเจ้าค่ะ ขอบคุณในความสัตย์ซื่อ ขอบคุณในความรักของพระเจ้า ขอบคุณที่พระเจ้าให้มีชีวิตและอยู่ได้จนถึงปัจจุบันนี้ ขอบคุณที่พระเจ้าสอนและเป็นที่ๆ มั่นคงให้เกษได้พึ่งพิง ... ขอบคุณพระเจ้าทุกๆ อย่าง.... และขอบคุณสำหรับทุกๆ มือที่มีส่วนช่วยในการรดน้ำ ในการลับเหล็ก เพื่อให้เกษเติบโตขึ้นและออกดอกออกผล ... พระเจ้าอวยพรนะจ๊ะ ...

//^o^?\ ---- เบิกบาน สำราญใจ

ซาหวาดดีค่ะ .... อ่ะนะ .... ง่วงนอนแฮะ เล่นกินข้าวเหนียวเป็นอาหารเช้าไปซะแล้ว เลยเกิดอาการงุนงึนอยากคอพับ .... อุอุอุอุ ........................ อืม วันนี้ตื่นเช้ามารู้สึกดี-ดี เพราะว่าพระเจ้าให้ความเบิกบานใจตั้งแต่เช้าเลยนะเนี่ย พอใช้เวลากับพระเจ้าคิดถึงหลายๆ สิ่งหลายอย่างและอธิษฐานไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกว่าพระเจ้ากำลังฟังเราแฮะ .. และเมื่ออ่านพระคัมภีร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าทำไมวันนี้วันยินดีมันล้นปรี่ในใจ (แปลก????) และปากก็สรรเสริญถึงความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า (ทั้งที่ไม่ได้เล่นกีต้าร์เหมือนปกติ เพราะไม่อยากรบกวนคนห้องข้างๆ ) วันนี้นู๋เกษเบิกบานสำราญใจ ..... เริงร่า เต้นรำ .. .อุอุ... ชีวิตอันชื่นชมยินดีของนู๋เกษกำลังรีเทิร์นจ๊ะ ..... ชอบเพลงที่ฟังอยู่ตอนนี้มากเลย เป็นของ Planet Shaker!! Album 2004 เพราะมีหลายเพลงที่ตรงกับชีวิตของนู๋เกษพอดิบพอดี ... โอ๊ย ปลื้มๆๆ
เอาเป็นว่าที่พักในเชียงรายไม่ได้ไปหาแล้วหละ ซาร่าเอ๋ย อุอุอุ เจ๊คกี้จะย้ายบ้านไปหาบ้านหลังใหญ่เพื่อให้เกษอยู่กับเขาได้ (ดีใจจังที่มีคนอยากให้เกษอยู่ด้วย) ก็นะอธิษฐานเผื่อค่าใช้จ่ายด้วยหละกัน เพราะว่าต้องจ่ายค่าเช่าบ้านแหละที่นั่นน่ะ แต่ก็ถูกว่าในกรุงเทพฯอยู่แล้วเป็นไหนๆ อุอุ ..... ส่วนเรื่องช่วยงานพี่เวิร์นคงต้องรอจนกว่าเกษจะปรับตัวกับเชียงรายและอยู่กับที่นั่นแล้วรู้ว่ามีเวลาว่างไหน ที่สามารถไปเยี่ยมและช่วยเหลือพันธกิจนั้นได้อ่ะนะ แต่ให้เกษทำอะไรแค่อย่างเดียวตลอดเวลา 5 เดือนที่อยู่ที่นั่น คิดเหรอว่าเกษจะไม่ลงแดงตายซะก่อน .... อยากทำๆๆๆๆ และก็จำเป็นอย่างที่ยิ่งที่จะอยู่กับเจ๊คกี้เพื่อกลืนสภาพให้กลายเป็นคนต่างชาติซะ เมื่อบินไปมอนเทน่าจะได้ไม่ต้องปรับตัวเยอะ ... อุอุ.... หวังให้เป็นอย่างนั้นอ่ะนะ นายนเรศก็คงจะไม่กลับมาแล้วหละ คงจะเหงาพอตัวเวลาที่อยู่ที่นั่น ไม่เป็นไร จะเสาะหากำลังใจแถวๆ นั้นไปพรางๆๆ อุอุอุ ล้อเล่นจ๊ะ ....

เมื่อคืนไปดูหนังเรื่อง Ocean Twelve มาแล้วนะ ก็ชอบน่ะ พวกหนังสไตล์นั้น แต่คนอื่นที่ไปกะเราเค้าดันไม่ชอบเพราะมันเป็นหนังพูด เค้าว่างั้น เราก็เลยแป่ว ... ว่าเราชอบของแปลก...โด่ ก็คนมันชอบหงะ หนังล่าลุย แอคชั่น โจรกรรม ใช้ความเสี่ยงใช้หมอง กับการ์ตูน อ่ะ ไม่ชอบหนังสงคราม รักโรแมนติกหรือสัมผัสสยองต่างๆ ไม่ชอบๆๆๆ ...... เอาเหอะ พักหัวเมื่อคืนนี้ ส่วนคืนนี้เรียนพระคัมภีร์ (นู๋เกษพร้อมแล้วค่ะ) และคืนพรุ่งนี้ยาวไปอีก 3 คืนคาดว่าจะได้เต้นเต็มกำลัง (โอ๊ย อยากเต้นจะแย่อยู่แล้ว...) และเพิ่มด้วยของชอบ คือเรียนเบส ตอนนี้พี่ชายน์จับให้เล่นเข้ากับจังหวะ โอ๊ะๆๆ เกษทำได้ไม่ดีมากเท่าไร แต่ก็พอถูไถไปได้ คิดดูสิอาทิตย์ที่แล้ว เกษเล่นเบส พี่ชายน์เล่นกีต้าร์ไฟฟ้า และเล่นปาไป เกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ หงะ นิ้วชี้ข้างซ้ายและข้างขวาของเกษแดงเปิ้นเลย และในวันนี้มันด้านไปซะแล้ว พร้อมที่จะลุยในวันอาทิตย์นี้ อุอุ มันส์ครับ ชอบ อธิษฐานเผื่อหน่อยนะ อ้อนพี่เก่งให้สอนกีต้าร์ไฟฟ้าให้อ่ะ พี่แกหายแซบทุกที่ที่นัดกัน เนี่ยน่าจะได้เรียนตั้งแต่วันอาทิตย์แล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้เรียน ... โซ เครียดเล้ย ... อยากเรียนๆๆ ชอบๆๆๆๆ .... ว่าจะไปเรียนต่อที่เชียงราย นายนเรศไปอเมริกาแล้วไม่ยอมกลับมา เลยอด ต้องไปฝึกเองคนเดียว ... น่าเศร้า แต่พระเจ้าจะจัดเตรียมคนที่สอนมาให้เกษแน่เลย มีความเชื่อสูง ... อุอุอุ...

เอาหละ ใกล้ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์แล้ว ขอให้มีเวลาที่ดีที่จะพักผ่อน เกษเองก็จะพักผ่อนเต็มที่ ข่าวดี เกษไม่ได้ติดไข้จากแตนะ ตอนนี้ก็สบายดีทุกประการ อธิษฐานอย่างแข็งขัน .... ไม่ยอมแพ้โรคภัยไข้เจ็บหรอกจ๊ะ ไงก็เหอะ คิดถึงมากๆ เลยจ๊ะ พี่ปฤณ (จะลิ่น) สุขสันต์วันเกิดน้อ ... คุยกันผ่านทาง blog อาทิตย์หน้านะคะ ....บายค่ะ

มันเกินบรรยาย ...

วันนี้อารมณ์เกินบรรยายนะเนี่ย .... หลายสิ่งหลายอย่างกำลังถ่าโถมเข้ามา และเกษก็รู้สึกตัว กับตัวเองว่า "ไม่ไหวแล้ว" เรื่องของเรื่อง คือความอดทนอันมีขีดจำกัดของไอ้เกษกำลังออกฤทธิ์กำเริบ .... ว่าไปแล้วนะ ก็ตลกดีเหมือนกัน ในเวลาหนึ่งที่เกษรู้สึกว่า เกษอดทนกับอีกคนหนึ่งไม่ได้แล้วนะ เกษไม่ไหวแล้ว แต่รู้ไหมว่าพระเจ้าสอนอะไรเกษ เอาเป็นว่าทำไปทำมา เกษต้องเป็นคนแสดงความรักและความห่วงใยออกมาก่อน เหมือนกับเกษกำลังบอกว่าพระเจ้า เกษจะพักนะ เกษอยากอยู่คนเดียว เกษเหนื่อย เกษต้องการเงียบและเข้าสู่ความคิด เกษต้องการเวลาส่วนตัวจริงๆ ณ บัดนี้ เวลานั้นมันอันตรธานหายไปไหนไม่รู้ ตามหามันไม่เจอ ต้องการนะเนี่ย แบบแทบเป็นแทบตาย แต่พระเจ้ากลับให้เกษมาใช้เวลากับคนอื่น คิดถึงคนอื่นเยอะๆ ห่วงใยคนหลายๆ คนเยอะขึ้น อย่างนี้มันหมายความว่าอย่างไร? จริงๆ แล้วเกษเองก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นบ้าอะไร บางวันอารมณ์เกษก็พุ่งกระฉูดซะแบบรั้งไว้ไม่อยู่ บางวันก็อารมณ์ดีแสนดี แหงะ ......... มานั่งจัดการกับอารมณ์มันก็ฟังเข้าท่าอ่ะนะ ..... แต่เอาไปเอามาเกษต้องมานั่งควบคุมมันมากกว่า หรือว่าที่เกษขอพระเจ้าบอกว่าให้เกษได้ควบคุมตัวเองให้ดีขึ้น เวลานี้เกษเลยต้องเผชิญอยู่กับเรื่องแบบนี้??? นะ ... เป็นเรื่องของการยากที่จะเข้าใจ และในวันนี้เกษก็รู้สึกถึงตัวเองว่าไม่มีอะไรดีพอที่จะอวดได้ นอกจากจะอวดว่าพระเจ้าเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตเกษ จริงๆ นะ ........ จากเมื่อก่อนที่เป็นคนใจเย็น โกรธช้า แต่เดี๋ยวนี้นู๋เกษหลุดโหมดให้ว่อนเลยค่ะ อารมณ์ขุ่นเคืองเด๊นซ์กระจาย คำพูดแสบๆ คันหลุดมาจากปาก ทั้งๆ ที่ท่องพระคำของพระเจ้าอยู่เป็นร้อยเป็นพันครั้ง แต่นำมาปฏิบัติให้เป็นที่ชื่นใจแก่พระเจ้าไม่ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ โถ น่าอนาถดีแท้ ..... ว่าแล้วก็ "ขอกลับใจใหม่อีกครั้งค่ะ" อยากเป็นคนที่คิดก่อนพูด อยากเป็นคนที่รักคนอื่นได้สุดๆ กำลัง ไม่ได้อยากให้ใครมาประทับใจหรือชื่นชมกับเราหรอก แต่อยากให้ เพื่อว่าชีวิตนี้เกิดมาทีจะได้ไม่เสียแรงที่พระเจ้าอุตส่าห์สร้างและปั้นมา .....

....มีไหม บางครั้งสุดๆ เจ็บใจกับคำพูดคนอื่น ...... ย้อนมองตัวเองทีไร ทำไมต้องว่าเราทุกทีนะ???....... แล้วตัวเราเองหละ ทำไมไปส่อแววให้เขาว่าได้ถึงขั้นนั้น??...... พอมาคิดและย้อนเห็นอดีตที่เกิดขึ้นกับตัวเอง สิ่งที่เป็นตัวบ่อนทำลายตัวเอง มันเจ็บว่ะ ..... เหตุผลก็แค่อยากให้คนอื่นเข้าใจว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง เจ็บแค่ไหน และอยากให้เค้าอดทนกับเราต่อไปอย่างที่เราเป็นซะนี่แหละ ........... แล้วไง? ทุกคนต่างมองดูที่รองเท้าคู่ที่ตัวเองใส่..... แล้วอยากให้เพื่อนใส่รองเท้าคู่เดียวกันกับเรา เป็นไปได้ไหม? มันจะพอดีไหม สไตล์พอจะจับมือกันไปได้หรือเปล่า?? ...... นั่นแหละ มีแค่ไม่กี่คนที่พอจะถูไถใส่รองเท้าคู่เดียวกันกับเราได้ ...... แต่ก็คงไม่มีใครหรอกที่จะใส่พอดีเป๊ะ .... หากเป็นอย่างนั้น ข่าวร้ายคือว่า นางซินในตำนานก็ไม่ได้ก้าวขึ้นสู่การเป็นเจ้าสาวของเจ้าชายหรอก ....... มีเพียงพระเจ้าคนเดียวเท่านั้น ที่ทำให้รู้สึกว่ารองเท้าที่เราใส่อยู่ พระเจ้าใส่ได้ร่วมกับเราเป๊ะเลย .... และไอ้ที่มันเก่าซมซ่อ พระเจ้าก็จัดซ่อมให้ซะยังกับรองเท้าแก้ว....... สายตาที่เรามองดูรองเท้าของเรา และรองเท้าของคนอื่น ต้องใช้เวลาและความเข้าใจต่อกันและกัน เพื่อที่จะเห็นอย่างเดียวกันได้ ....... และราคาค่าใช้จ่ายคือ "ความอดทน" ผิด-ถูก เรียนรู้พร้อมๆ กัน ไปด้วยกัน และแบกรับซึ่งกันและกัน (เจ็บก็ให้เจ็บด้วยกันหมดนั่นแหละ) อุอุอุ ....... ก็ดีนะที่มีพระเจ้าเป็นหลักประกันภัย ให้ความอุ่นใจ และเป็นที่ปรึกษา ลำบากใจ และเสียใจร้องไห้ มีไหล่และอกที่อบอุ่นให้พึ่งพิงตลอด ... แสนดีและน่าประทับใจ ...... เห้อ ... อยากบอกว่า "รักพระเจ้าจังเลย"

ความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"

....... บ่อยครั้ง ที่มัวแต่คิดถึงเพียงแค่ตัวเอง ...... แคร์ความรู้สึกและความปรารถนาในใจของตัวเองเพียงอย่างเดียว ........ เมื่อถึงเวลาต้องเรียนรู้เป็นผู้ให้ ....... บอกกับตัวเองว่า"ยาก" ........ ไม่เอา ไม่อยากที่จะเป็นผู้ยอมเสียสละ หรือทำสิ่งอื่นๆ เพื่อคนอื่นอีกแล้ว .... มันเหนื่อยนะ มันทรมาน เราสมควรได้สิทธิ์นั้นนี่ ที่จะทำ ....... แต่รู้ไหม เมื่อคิดแบบนั้น นั่นแหละ ความเป็นผู้แพ้ปรากฏขึ้นมาทุกที ......... เป็นตัวเองต้องมานั่งเสียใจ ทำไปทำไม ........ เหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้ากับการมานั่งตามแก้ท่าทีผิดๆ และแปลกที่ตัวเองทำลงไป ....... ถ่อมใจ สู้ไหว..... แต่ถ้าเมื่อไรเริ่มถอยห่างจากพระเจ้า ไม่ยอมทำตามคำที่พระเจ้าบอก ..... เมื่อนั้นร่องรอยของการบอบช้ำ และความทุกข์ใจเริ่มเป็นแผลกว้างมากยิ่งขึ้น ...

สิ่งที่เกษทำได้ตอนนี้คือถอยหลังจากทุกสิ่ง และเริ่มคิดใหม่ เกษจะทำอย่างไร เกษลืมไปว่าหลายๆ สิ่งที่เกษทำลงไปกับคนอื่น กับเพื่อน และกับน้อง เกษลืมอธิษฐาน เกษไม่ได้พึ่งอยู่ในความรักของพระเจ้า และเกษไม่ยอมมองเห็นคนเหล่านั้นด้วยสายตาแห่งความรักของพระเจ้า เกษมองดูคนเหล่านี้ด้วยแว่นประสบการณ์ที่เกษมีเพียงอันเดียว .....

พระเจ้าคะ เกษเหนื่อยจังเลย เกษท้อจังเลย กับการวิ่งไล่ตามความรู้สึกของตัวเอง กับการอดทนต่อคนอื่นที่เกษพยายามเปลี่ยนเค้าด้วยกำลัง ของเกษเอง ณ เวลานี้เกษอ่อนแอจังเลย อยากร้องไห้ และอยากเข้าใกล้พระเจ้ามากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะพักใจและพักกายอยู่พระเจ้า พ่อที่รัก ลูกอยากบอกว่าลูกอยากรักพ่อคนนี้คนเดียวจนถึงที่สุด ไม่อยากให้เหลืออะไรแล้วในชีวิตที่เป็นของลูก และลูกยังยึดติดกับสิ่งนั้น ลูกเสียใจกับความล้มเหลวหลายอย่างที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เกษจะทำตอนนี้คือ ยืนขึ้น และตั้งมั่นอยู่ในรักอันแท้จริงของพระเจ้า รักที่ทะนุถนอม และอดทนต่อลูกอยู่เสมอ .......

คืนสู่ชีวิตประจำวัน

สวัสดีค่ะ ....

สบายดีค่ะ และอยากบอกว่าเวลานี้คิดถึงทุกคนมากเลย บรรดาเพื่อนๆ ไง ว่ากันว่าอากาศหนาวมาเยือนแล้วจะทำให้เหงาเป็นพิเศษนะ แต่เกษก็ชอบอากาศหนาวค่ะ เพราะมันรู้สึกดี สบายไม่ใช่ว่าเพราะเหงา เกษเป็นประเภทที่ไม่ต้องการความเหงาอยู่แล้ว

ว่าแล้ววันนี้ก็เป็นวันพ่อค่ะ อยากอธิษฐานเผื่อพ่อที่รักของนู๋เกษ ที่มีอยู่ในชีวิต

"จากวันที่จำความได้ รู้จักผู้ชายคนเดียวที่ยอมเสียสละหลายอย่างเพื่อลูก 2 คนที่ถูกทอดทิ้ง พ่อเป็นกำลังและเรี่ยวแรง เป็นที่พักและให้วางใจอยู่ในตัวของพ่อ แม้วันหนึ่งพ่อมีแม่คนใหม่มาช่วยดูแลเด็ก 2 คนนี้ พ่อก็ยังคงบากบั่นสู้ความยากจนและส่งเสียให้ลูกคนเล็กนี้ได้เรียน และเติบใหญ่ขึ้นในวันหน้า ...... ผู้ชายที่ต้องขับรถเร่ร่อนขายของไปตามบ้านต่างๆ และกลับมาบ้านแต่ละครั้งค่ำมืด ดึกดื่น พ่อทำเพื่อครอบครัว พ่อตื่นก่อนคนอื่นในบ้านเพื่อไปรับของมาขายตั้งแต่ตี 2 พ่อที่ยอมทนกินกับข้าว (อันไม่เข้าความ) ของลูกสาว และพ่อก็ยังเผื่อแผ่ส่วนที่ดีให้กับลูก .... พ่อที่สอนลูกให้ดีได้ในทุกวันนี้ อดทนแม้แต่ความรู้สึกละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของลูกผู้หญิง ณ วันนี้เกษอยากขอให้พ่อมีความสุขมากที่สุด เพราะเกษมีลักษณะคล้ายพ่อ คือพูดความรู้สึกไม่เก่งและสื่อความรักให้กันและกันไม่เก่ง แต่อยากบอกกับพ่อว่า ทั้งชีวิตนอกจากพระเจ้า ก็ไม่เคยได้ไออุ่นจากใครเท่าพ่อที่รักคนนี้อีกแล้ว แต่วันนี้ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ และทำหน้าที่ลูกที่รักแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะกลับไปยังจุดนั้นได้อย่างไร ... ลูกที่ใฝ่ฝันอยากเป็นอิสระ ตอนนี้ก็ได้อิสระนั้นอยู่ในชีวิต และอยากจะโบยบินไปในทุกๆ แห่งที่ยังมีประชากรโลกต้องการความช่วยเหลือ อีกทั้งที่ๆ พ่ออยู่นั้น ไม่มีช่องว่างไหนให้ลูกกลับไปได้อีกแล้ว นี่คือความรู้สึกที่อยากเจียระไนให้พ่อที่รักรู้ว่า "รักพ่อมาก" และในสิ่งที่พ่อต้องการให้เกษทำ เกษทำตามไม่ได้จริงๆ ชีวิตเกษมีสิ่งที่ต้องทำ เพื่อคนอื่น ไม่ใช่เพื่อตัวเองแม้แต่น้อย อยากให้พ่อเข้าใจจริงๆ อยากให้พ่อเข้าใจหัวใจของลูกที่พยายามดิ้นรนลบภาพที่เจ็บปวดของตัวเอง ด้วยการรักษากับพระเจ้าและช่วยเหลือไม่ให้คนอื่นต้องมาเป็นอย่างเกษอีกคน ... พ่อคะ เกษหวังให้พ่อเข้าใจ..."

พ่อที่รัก ขอพระเจ้าอวยพรพ่อ เป็นกำลังให้พ่อ ปกป้องพ่อให้ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา ขออำนาจความรักของพระเจ้าเหยียวยาความเจ็บปวดของพ่อด้วย และพระเจ้าจะเปลี่ยนแปลงพ่อ เพื่อที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีกับลูกๆ ที่รักของพ่อคนนี้อีกต่อไป ขอชีวิตพ่อจะยืนนานและรู้จักกับพระเจ้าอย่างจริงจังในวันหนึ่งด้วยความหวังของลูกที่อยู่ห่างไกลค่ะ ... พระเจ้าอวยพรค่ะ พ่อที่รัก