.. อาทิตย์ใหม่ของการเดินกับพระเจ้า

ก่อนอื่นเลยนะ ขอขอบพระคุณพระเจ้าเป็นอย่างยิ่ง ที่ชีวิตของนู๋เกษยังคงเดินต่อไป และอาทิตย์นี้ก็เป็นอีกอาทิตย์หนึ่งที่ต้องเดินกับความเชื่อ ...... ต่อไปด้วยกันกับพระเจ้า
สถานการณ์หลายอย่างก็เปลี่ยนไป พระเจ้ากำลังพยายามที่จะปลูกและปั้นให้เกษเป็นในแบบที่พระเจ้าอยากให้เป็นมากที่สุด และเกษก็ยอมกับพระเจ้าที่จะให้พระเจ้าทำอย่างนั้น จนบัดนี้แล้วยังไม่ได้คุยกับคุณพ่อคุณแม่ผู้เป็นที่รักเลย คาดว่าท่านทั้งสองคนได้รับจดหมายจากลูกคนนี้แล้วแหละ แต่ยังไม่เห็นได้รับการตอบสนองหรือปฏิกิริยาตอบโต้ ฉะนั้น ต้องอธิษฐานต่อไปให้พระเจ้าเปิดเผยความรักยิ่งใหญ่ของพระเจ้าต่อครอบครัวเดียวที่นู๋เกษถือกำเนิดขึ้นมานะเนี่ย .....
วันนี้ก็เริ่มต้นอารมณ์ขุ่นๆ ตั้งแต่ตอนเช้า ก็ต้องขอโทษกับพระเจ้าอีกหละเพราะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เมื่อคืนนอนน้อยไปหน่อย นอนไม่พอเลยทำให้เครียดอีกหละ เพราะอยากนอนให้เต็มที่แล้วตื่นมาออกกำลังกายอย่างสดชื่น ดันมีคนมานั่งระบายความในซะ แต่ก็ดีที่เป็นส่วนหนึ่งให้เขาได้เปิดใจและเล่าให้ฟัง ...ขอบคุณพระเจ้าสำหรับตรงนั้น แต่ก็ไม่อยากใช้ข้อนี้เป็นข้ออ้างที่จะทำตัวไม่ดี เวลานี้เกษเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์มากขึ้น เพราะสนิทกับเพื่อนสองคนมากขึ้น และรู้สึกว่าเมื่อใดที่เราคุยกันด้วยหัวใจที่เปิด การก้าวไปพร้อมกันด้วยความเข้าใจเริ่มทำให้เกษเห็นสิ่งที่พระเจ้าอวยพรมากยิ่งขึ้น จริงๆ แล้วอีกแค่เดือนเดียวแล้วนะที่เกษจะเดินทางก้าวต่อไป ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจาก แต่ก็มีความรู้สึกเหมือนพระเจ้าปกป้องให้อยู่กับคนที่พระเจ้ารักและมีช่วงเวลาของการจดจำได้ดีที่สุด ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ เกษยังต้องเดินไปในความเชื่อและรอดูสถานการณ์ด้วยการเชื่อฟังกับพระเจ้า อย่างที่บอกต่อไปในเดือนมีนาคมเกษจะไปยืนอยู่ส่วนไหนของประเทศไทย แต่ที่แน่ๆ พระเจ้าจะเป็นกำลัง เป็นความเข้มแข็ง เป็นผู้ประสานเวลาให้เข้ากับแผนการเพื่อเกิดผลดีต่อชีวิตของเกษและทุกคนรอบข้างที่เกษอยู่ด้วย ท้าทายดีออกเนาะ ไม่รู้ ไม่ได้วางแผน สิ่งที่วางแผนไว้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นตามที่คิด แต่ทุกสิ่งที่จะเปลี่ยนไปเกษยินดีให้เกิดขึ้นเพราะว่าความรักของพระเจ้า ความสัตย์ซื่อของพระเจ้าติดตามเกษทุกฝีก้าว อธิษฐานเผื่ออีกหลายๆ คนที่ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในหลายๆ ด้าน ทั้งคนที่สูญเสีย ทั้งคนที่หมดหวัง ทั้งคนที่ยังคงมีหวัง แต่หวังนั้นยังมาไม่ถึง ขอพระเจ้าจะเป็นศูนย์กลางในชีวิต เป็นกำลังและเรี่ยวแรง ให้ยืนขึ้นใหม่อย่างเข้มแข็งและเดินไปข้างหน้าก้าวไปสู่สิ่งที่พระเจ้าได้จัดตั้งไว้ให้ด้วยความเชื่อฟัง ขอพระเจ้าอยู่กับการอดทนทุกอย่างที่เราแบกรับด้วยในเวลานี้ ขอความจริงของพระเจ้าจะชะโลมใจทุกๆ คนที่จะรู้ว่าจุดเป้าหมายในชีวิตของตัวเองในปีที่จะมาถึงหรือเดือนที่จะย่างเข้ามานั้นคืออะไร ในฐานะที่เป็นคนหนึ่งในร่างกายของพระคริสต์ขอมีส่วนช่วยในการพยุงทุกคนให้ลุกขึ้นใหม่ ผ่านทางคำอธิษฐานและคำหนุนใจเหล่านี้นะ

อยากบอกว่าคิดถึงทุกๆ คนเป็นที่สุด คิดถึงชนิดที่ว่าอยากให้อยู่ใกล้ๆ กันตลอดไป อยากหนุนใจ อยากพบ อยากใช้เวลาด้วย แต่ความหวังเหล่านี้อยู่ในพระเจ้า อยู่ในคำอธิษฐาน และจะมีวันหนึ่งที่เราเฉลิมฉลองร่วมกันตรงหน้าพระเจ้าด้วยกันทุกๆ คนนะ ...รักและคิดถึง .....

วันใหม่ ...

.... เวลาหนึ่งหวั่นไหว ... ไม่เข้าใจ คิดสับสน .....
.... ครุ่นคิด ครุ่นบ่น ร้อนใจ ... ไม่หยุดนิ่ง ...
.... เลยลืมนึก ลืมมอง พระเจ้าใส่ใจ ต่อทุกสิ่ง ...
.... แหล่งพึ่งพิง ยามท้อ และหมดสิ้นกำลังใจ.....

ธรรมชาติของคนนะ เฝ้าหาหนทางที่ตัวเองจะปลอดภัยและไปสู่จุดที่ว่าใช่หละ อยากเป็นอยากทำ บางทีก็หวั่นไหวกับสถานการณ์รอบข้าง บ่อยครั้งก็มองแบบไม่เข้าใจ จะว่าไป พระเจ้ากำลังจะสอนอะไรผ่านทางนี้ ทำไมเราจึงมองเห็นปัญหาตรงจุดนี้ เกษท้อมากกว่าจะคิดว่าน่าจะแก้ได้เพราะพระเจ้าทรงเป็นศูนย์กลาง เกษเหนื่อยเพราะไม่อยากเป็นนักสู้ และไม่อยากเข้าใจอะไรง่ายๆ ต่างกันแค่เพียงนิดเดียวก็คิดแล้วว่าจะหาทางไป คำพูดเดียวที่ออกมาจากปากเกษคือ คำว่า "ถอย" ถอยมาตั้งหลัก (แค่คำอ้าง) ถอยออกมาเพราะไม่อยากเจ็บ ถอยเพราะไม่อยากให้เกิดสิ่งที่ไม่ดีขึ้นอีก แต่พระเจ้าบอกว่าเกษว่า "ก้าว" ก้าวออกไปบนน้ำ เหมือนที่เปโตรทำ ออกไปสิ ก้าวไป ... เหอๆ ขัดแย้งเห็นๆ ใช่มะ? นั่นแหละ เพิ่งจะมารู้จักตัวจริงของตัวเองก็วันนี้แหละ เหอๆ เศร้าดิ ... เมื่อพระเจ้าให้เกษเลือกจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเลือกให้ตรงทางของพระเจ้า เพราะที่นั่นจะมีสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเกษ เวลานี้เกษต่อสู้กับอารมณ์ตัวเองเยอะ สัญญาณอันตรายหลายๆ อย่างกำลังคืบคลานเข้ามา เพราะเรื่องความสัมพันธ์จะเป็นเรื่องใหญ่สุด เกษพยายามใช้เวลากับพระเจ้าให้มากขึ้นและพยายามสื่อความรักออกไปยังทุกๆ คนแต่ความเหน็ดเหนื่อยประกอบกับความเศร้าที่ต้องจากไปในวันข้างหน้าทำให้เกษเริ่มเก็บตัว เริ่มทำตัวเงียบๆ และไม่อยากพบปะผู้คน ... เลยเกิดคำถามในสายตาของผู้คนรอบข้างเยอะเหมือนกัน ยาดีก็มีแค่คุยกับพระเจ้า ให้พระเจ้าช่วยเท่านั้น เวลานี้ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว ได้นมัสการ ได้ปรึกษาหลายๆ เรื่องกับพระเจ้า หลายครั้งที่เกษทำด้วยกำลังตัวเอง แต่เวลากลับมาหาพระเจ้า พระเจ้าบอกให้อธิษฐานแล้วเชื่อให้สุดใจ มันก็จะเป็นไป เพราะพระเจ้าทรงห่วงใยในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเกษ ณ. เวลานี้ขอยึดไว้ซึ่งพระคำที่รักของพระเจ้าที่ว่า "ช้าในการพูด ช้าในการโกรธ แต่ไวในการฟัง" ฉะนั้น อธิษฐานเผื่ออย่างแรงนะที่จะมีกำลังเป็นต้นไม้ใหญ่เพื่อให้คนอื่นพักพิงกันต่อไป ทุกคนต่างต้องเรียนรู้กับพระเจ้าในวิถีทางที่แตกต่างกันออกไป ขณะเดียวกัน แม้ในสถานการณ์เดียวกัน แต่สิ่งที่พระเจ้าตรัสกับแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน และในความแตกต่างนี้แหละจะนำไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกัน จริงไหม??? นั่นแหละคำอธิษฐานของเกษ ขอที่จะรวมหลากความคิดหลายของประทานเข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกันให้ได้ เรามีของประทานที่พระเจ้าให้ก็เพื่อรับใช้ซึ่งกันและกัน บางครั้งเกษเคยบอกกับพระเจ้าว่าทำไมเกษถึงต้องมีของประทานเยอะ (ใช้ไม่ทัน) น่าจะมีแค่อย่างเดียวและทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุดเพื่ออวยพรคนอื่น เพื่อให้ข่าวประเสริฐของพระเจ้าถูกประกาศออกไป แต่พระเจ้ารู้จักนิสัยเกษดีว่าจะไม่ยอมพักอยู่กับสิ่งเดียวแน่ เกษจะต้องเสาะหาและทำหลายๆ อย่างในเวลาเดียวกัน (ซึ่งพูดให้ง่ายนิสัยเข้าขั้นประหลาด) ดังนั้นนู๋เกษจึงต้องเป็นนู๋เกษอย่างในทุกวันนี้ไงคะ?????


อธิษฐานเผื่อหน่อยจิ หวั่นๆ ใจและอธิษฐานหนักอยู่ เพิ่งจะส่งจม. ไปเล่าให้ที่บ้านฟังถึงแผนการวันข้างหน้า และในจดหมายก็เขียนซะยึดยาวเกี่ยวกับตัวเกษเอง เหมือนเอาแต่ใจนะว่าจะทำงี้ ทำนั้น ทำนั่น เพราะชอบ แต่สิ่งที่เดียวที่คาดหวัง แม้ว่าพวกเขาไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาขัดขวางและปิดทาง ขอพระเจ้าจะนำชีวิตของเกษให้เป็นสิ่งอัศจรรย์ต่อพวกเขา ดีหล่ะ จะกลับไปอธิษฐานให้มากยิ่งขึ้น เพื่อแผนการพระเจ้าที่มีในชีวิตเกษจะรุดหน้าไปเร็วๆ ..... อ่านมาก็ยาวพอควรแล้ว พักสายตาและหาอย่างอื่นทำดีกว่านะ อย่างเช่นอธิษฐานเผื่อเกษ เงี๊ยะๆๆ ฮ่าๆๆๆ (เป็นห่วงคนอ่านขึ้นมากระทันหัน) เอาหละพระเจ้าอวยพรค่ะทุกๆ ท่าน ขอพระเจ้าผู้เป็นที่รักจะเสริมกำลังเรี่ยวแรง และสุขภาพทั้งในฝ่ายจิตวิญญาณและด้านอื่นๆ คิดถึงนะ ... พระเจ้าอวยพรค่ะ

อ่ะนะ ... คิดถึงงงงงง

เป็นไงกันมั่ง ...แฮะๆๆๆ เริ่มมีอาการไอต่อเนื่อง ... อุอุอุ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ

อ่ะ .... มากันที่เรื่องอยากเล่า .... เมื่อวันอังคาร (ที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆ) เป็นอีกหนึ่งความท้าทาย ร้องไห้ขี้มูกไหลเป็นทางไปซะกระหน่ำเลย ก็มันอยู่ที่ว่าตอนเช้านู๋เกษกับยายพากันไปตรวจสุขภาพ ยายเองก็ได้เรื่องที่ตัวเองช็อค.. นู๋เกษก็ไม่ย่อยกว่า ไปเอ็กซเรย์เสร็จกำลังจะไปทำ Skin Test ก็มีคุณหมอ (หญิง)บอกว่าผลการเอ็กซเรย์เกษติดเชื้อวัณโรคปอดนะ ... ที่เราไปอย่างมั่นใจน่ะ เพราะคิดว่าสุขภาพของข้าเจ้าต้องเป็นปกติ มันต้องสบายดีและแข็งแรงทุกประการหละ ... เฮอะ ถึงกับเข่าอ่อนเล้ย ไม่อยากคุยโว แล้วเริ่มจะเรียกหาพระเจ้าแล้วนะ เริ่มเศร้า เริ่มคิดเยอะแล้ว ลองถ้าได้เป็นอะไรไปมันก็จะรู้สึกไม่ดี ร่างกายก็จะกลับมาเหมือนเดิมลำบาก เศร้าค่ะเศร้า ... โถร่างกายที่พระเจ้าให้มา ไปเกี่ยวดองกับโรคซะไม่ลืมหูลืมตา ที่ๆ ผ่านมาก็ทรมานร่างกายนี้ไว้ซะเยอะ ไม่ค่อยรักมันซะเท่าไร ทีนี้ก็เห็นพระคุณพระเจ้าหละ เริ่มอธิษฐานขอวันคืนให้ยืดออกไปอีกเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหาอะไรขึ้น ..... หมอนัดให้ไปรับผลการตรวจเลือดและทุกๆ อย่างในวันศุกร์ ใจเกษมันวิ่งไปถึงวันศุกร์แบบไม่รู้ตัวเลยนะ ความรู้สึกในตอนนั้นคือว่า ให้พระเจ้าเป็นผู้ควบคุมหละกัน เมื่อเกษติดมันมาแล้วเกษก็จำเป็นต้องรักษาให้หายที่สุด แต่ถ้าจะไปที่มอนเทน่าแล้วมีประวัติก็ยิ่งเศร้าเลยจริงไหม? เลยทำให้หวั่นไหว รู้สึกสับสนจะเอาไงดี ที่รู้ง่ายๆ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวซะแล้ว มันเศร้าซะ ....อยู่ที่ไหน เวลาไหนก็อธิษฐาน พระเจ้าน่ารักและสัตย์ซื่อที่ข้อพระคำของพระเจ้าหลายๆ ข้อหนุนใจเกษ ให้เกษเอาความกังวลทั้งหมดให้กับพระเจ้า จริงๆ เราก็ไม่ใช่คนมีเงินใช่ไหม กำลังดิ้นเรื่องค่าใช้จ่ายอย่างสุดๆ กำลัง แล้วมาเป็นซะอย่างนี้ก็เลยเครียด แต่ก็วางใจในพระเจ้านะ เมื่อจำเป็นต้องใช้เงิน พระเจ้าก็จะให้มา และเดือนนี้ก็หมดค่าใช้จ่ายไปเยอะเพราะการไปตรวจสุขภาพนี่แหละ ....พระเจ้าก็น่ารัก ยังคงให้ต่อไป ให้ต่อไป และฟังคำอธิษฐานของเกษด้วย การทำ Skin Test เริ่มออกผล มันบวมแดงออกมาให้เห็นเลย ยิ่งเห็นเกษยิ่งรู้สึกอยากร้องไห้เลย ไม่ต้องกลับไปให้หมอดูเกษก็รู้แล้วหละว่าเกษเป็นแบบนั้นจริงๆ และต้องเตรียมตัวในที่สุด .....

เมื่อวันไปรับผลมาถึงก็อธิษฐานอีก ฝากไว้กับพระเจ้า ให้พระเจ้าดูแลและทำการอัศจรรย์ ขอให้ไม่มีอะไรที่น่าเครียดกว่านี้เกิดขึ้น เมื่อไปให้หมอดูรอยแผลที่ฉีด Skin Test หมอก็บอกว่าเนี่ยเป็น positive นะ .. ค่ะ รู้แล้วค่ะ ว่ามันมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น --- แต่ความหวังยังมีอยู่ใช่ไหม?? ผลตรวจเลือดธรรมดา ไม่มีอะไรแปลก อย่างอื่นก็ปกติ กล้ามเนื้อทุกอย่าง กลับมาสู่ผลการเอ็กซเรย์อีกครั้ง.....--- หมอก็กรอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ---- เราเลยตกใจ เอ๊า .. หมอไหนบอกว่ามีวัณโรคไงคะ? หมอบอกว่ามีที่ไหน ใครบอก?? ไอ้เกษยิ้มแป้น เย๊ .... พระเจ้าทำการอัศจรรย์ใช่ไหม??? พระเจ้าแสนดีที่สุด... อ่านดูผลตรวจอีกครั้งก็ทุกสิ่งเป็นปกติไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ ในปอด ...หัวใจและเส้นเลือดใหญ่ก็เป็นปกติ วู๊ๆๆๆๆ .... ที่เศร้ามา 2 วันเป็นอันเจ๊าท์กันไปหายกันนะ อุอุอุอุ ฮ่าๆๆๆ ... พระเจ้ากำลังสอนเกษและช่วยให้เกษมีความเชื่อ มีความหวังกับพระเจ้ามากขึ้น และในสิ่งที่เกษทำทุกสิ่งจำเป็นต้องพึ่งพระเจ้าทั้งหมดแล้วหละ กำลังที่เกษทำออกไปทั้งหมดให้ค่าเป็น 0 เลยต้องกลับมาถ่อมใจกับพระเจ้าและเริ่มต้นกับชีวิตใหม่อีกครั้ง ต่ออีกครั้ง ขอบคุณใครก็ตามนะที่ได้อธิษฐานเผื่อ และวันนี้เกษก็กำลังฝึกฝนตัวเองในการออกกำลังกายและเอาใจใส่สุขภาพให้มากยิ่งขึ้น ... เรื่องอดีตที่เกิดขึ้นเกษก็รู้ว่าพระเจ้าจะเป็นคนนำสิ่งที่ดีที่สุดกลับคืนมาให้เกษ วันนี้เลยมีกำลังขึ้นบินใหม่บนท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าสวยงาม ไม่ใช่ฟ้าหม่นๆ เหมือนสองวันที่ผ่านมา ... ขอบคุณค่ะพระเจ้า พระเจ้าน่ารักที่สุดเลยๆๆๆๆ

หวัดดีเจ้าค่ะ ....

ตอนนี้นู๋เกษก็สบายดีนะเจ้าคะ มีหลายๆ เรื่องให้ตกใจเล่น แต่พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่และกำลังสอนอะไรเกษเยอะ ผ่านทางข้อพระคำของพระเจ้านั่นแหละ .... ณ เวลานี้มีความรู้สึกว่า โอ๊ย เบื่อกับความเป็นผู้หญิงของนู๋เกษจัง (ทั้งๆ ที่ไม่ค่อยโชว์ออกมาให้เห็น อุอุอุ) ไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องความรู้สึกต่างหาก ในการที่วิ่งตามอารมณ์และความรู้สึกหลายๆ ด้าน เห็นผู้ชายเค้าไม่คิดเยอะ และไม่ค่อยแคร์อะไร เกษนะบางทีก็เกินไป บางทีก็น้อยไปเลยทำให้ปวดหัวว่าตัวเองเป็นไงกันแน่ นะคงต้องใช้เวลาปรับเปลี่ยนความรู้สึกและอารมณ์ไปเรื่อยๆ เพื่อให้คิดและทำเหมือนผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า ....

เหลือเวลาอีกหน่อยเดียวเองที่จะอยู่ที่นี่ ก็พูดกันถึงเรื่องการที่เกษจะเปลี่ยนงานเยอะขึ้น และทำให้เกษเองรู้สึกธรรมดาซะแล้ว ไม่คิดอะไรเยอะ และไม่ค่อยกังวลอะไรนัก เกษหวังใจในพระเจ้าว่าทุกสิ่งเป็นไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้าก็เท่านั้น และมันจะดีเอง สิ่งที่เกษทำคือทำวันนี้ให้ดีที่สุดและเดินต่อไปกับพระเจ้าเรื่อยๆ มีน่ะ มีอยู่หรอกความกังวล สับสน และอะไรหลายๆ อย่าง แต่ที่เกษต้องเลือกทุกๆ วันคือเดินตามพระเยซู แบกกางเขนตัวเองแล้วเดินตามและเลือกที่จะทำทุกสิ่ง เพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า จะเป็นไงก็เป็นกัน ขอเดินไปเพื่อพระเจ้าก็พอแล้ว ...

สวัสดีเจ้า ....

เฮ้อ เสร็จสิ้นภารกิจในการรับปริญญาไปแล้วก็เหลือส่วนที่ต้องติดตามอยู่มั่งนิดหน่อย อันได้แก่ถ่ายรูปร่วมกะสมาคมคนโสด คนแต่งงาน คนมีครอบครัวและ ฯลฯ .... ฮิฮิ เฮ้อ .... ยังไม่ค่อยได้คุยอะไรเยอะกับพ่อแม่นักแต่ก็พอจะเดาสถานการณ์ได้หละ ว่าท่านทั้งสองไม่ค่อยเห็นดีด้วยที่จะให้เกษลอยชายไปลอยชายมา ทำนู่นทำนี่ ไม่ได้ทำงานที่มีหน้ามีตา และมีเกียรติอย่างที่ท่านทั้งสองวาดฝันไว้ แต่นะเกษก็คือเกษ เกษไม่ชอบที่จะทำงานเต็มรูปแบบ เกษชอบอิสระที่จะเป็นตัวของตัวเอง และงานไหนที่เกษใส่ความเป็นตัวเกษเองลงไปได้เต็มที่ งานนั้นแหละโดนใจ ฮึ คิดอีกทีชอบอะไรที่มันลุยๆ ไม่อยู่นิ่งมากกว่า ไอ้เกษไม่เคยอยู่นิ่งกับที่ แม้จะเลิศเลอด้วยชุดสวยงามแค่ไหน ความป่วนประสาททางสายตาและความกวนๆ มักจะออกมาทักทายกับผู้คนรอบข้างเสมอ ดีก็ตรงที่เกษไม่พนันกับใครว่าเกษจะเรียบร้อยเป็นกุลสตรีไทยกริยาแสนงามได้เกิน 5 นาที ไม่งั้นมีแต่จ่ายหมดตัว ... โฮ่ๆๆ เศร้า ต้องเข้าใจนะ เกษก็คือเกษ เป็นอย่างที่เกษอยากเป็นแล้วไม่ทำให้ใครต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่เกษเป็นมันก็ท้าทายเกษดีออก???

เออ .. อยากเม๊าท์เรื่องนี้ให้ฟังอ่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า เกษเป็นคนแปลกนะ ไม่ค่อยเห่อไอ้ที่ชาวบ้านเค้าเห่อ กลับไปเห่ออะไรที่มันผิดชาวบ้านเค้า นั่นแหละ แล้วทีนี้นะ สมเด็จพระเทพฯ จะเป็นผู้พระราชทานปริญญาบัตรให้เกษใช่ไหม??? ไม่รู้ว่าหยิ่งเกินไป หรือไม่ค่อยใส่ใจกับความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ เกษก็เฉยๆ กับการรับปริญญามากๆ เลย ไม่ได้ตื่นเต้นหรือรู้สึกอะไร พอไปนั่งในหอประชุมในวันรับจริง ก็เริ่มรู้สึกหละ (แต่ในใจคิดว่า เออ ให้เสร็จเร็วๆ แล้วกลับบ้านก็ดี เพราะว่าเหนื่อย ไม่อยากอยู่นาน นั่งนับเวลาตลอด) รู้สึกถึง ความรู้สึกชนิดหนึ่งที่ตื่นเต้นเมื่อจะพบหน้ากับพระราชธิดาของกษัตริย์ พอได้เห็นพระพักตร์ของสมเด็จฯท่านเท่านั้นแหละ เกษตื่นเต้นมาก เหมือนการรอคอยที่จะพบได้รับคำตอบ ได้เห็นแล้ว และเกษรู้สึกอิ่มใจ ยิ่งไปกว่านั้น เกษคิดถึงตัวเอง ถ้าเรารอคอยพระเจ้า รอคอยการกลับมาอีกครั้งของพระเยซู แล้วเรากำลังเฝ้ารับเสด็จพระองค์ ยิ่งๆ ขึ้นไป รอคอยให้พระองค์มารับไป เกษจะรู้สึกตื้นตันและสุขใจมากยิ่งกว่านี้อีกสักกี่เท่า??? เพราะจริงๆ แล้วเกษกับสมเด็จฯท่าน ไม่เคยรู้จักและไม่มีความสัมพันธ์ต่อกัน แต่ณ เวลาที่ได้เห็นพระพักตร์รู้สึกอุ่นใจ และอยากอยู่ใกล้ แต่กับพระเยซู เราทั้งรู้จักและได้ยินการทรงตรัสของพระองค์ตลอด เราอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์ตลอด และจะมาเจอกันนี่ ยิ่งทำให้ใจสั่นแบบล้นด้วยความสันติสุขมากยิ่งกว่าที่จะคิดจินตนาการได้แน่นอน ..... เป็นเวลาที่พระเจ้าให้ของขวัญเกษเล็กๆ น้อยๆ เพื่อรู้สึกถึงการสถิตอยู่ของพระเจ้าในชีวิตของเกษ ก็ประทับใจมากๆๆๆๆๆ ............ ณ เวลานี้กำลังใช้สติปัญญาและหัวสมองในการจัดการเรื่องเจ้าหน้าที่อาสาช่วยบรรเทาทุกข์ในภาคใต้ มีหลายอย่างที่จะผิดพลาดได้และมีอีกหลายอย่างที่ต้องดิ้นรนด้วย อธิษฐานเผื่อด้วยนะเจ้าคะ เพื่อที่จะทำให้ดีที่สุด และเกิดประโยชน์ต่อคนที่ประสบภัยได้สูงสุด ... นี่คือสิ่งที่เกษจะรับใช้พระเจ้าได้ เพื่อคนใต้ ณ เวลานี้ เอาหละ ขอพระเจ้าอวยพรทุกคนนะเจ้าคะ และขอให้สนุกกับการรับใช้ มีความสันติสุขของพระเจ้าครองใจให้ถึงที่สุด .... ก้าวไปกับพระเจ้าด้วยความเชื่อ ความหวัง ความรัก และขอให้แผนงานอันดีที่พระเจ้าวางไว้สำหรับชีวิตของเราเองทุกคนจะขีดเส้นเดินไปจนสุดสาย ... พระเจ้าอวยพรค่ะ

ครบรอบ 2 อาทิตย์ของสึนามิถล่มเอเชีย

สวัสดีจ๊ะ .....
ณ วันนี้ก็ครบรอบพอดิบพอดี ที่รู้ๆ ตอนนี้ก็มีหลายคนลงไปให้ความช่วยเหลือทางภาคใต้อย่างเต็มกำลัง ซึ่งตัวเกษเองหลังจากที่เสร็จสิ้นจากการรับใช้ในสำนักงานแล้ว ก็ไม่รู้ว่าพระเจ้าจะให้เกษมีส่วนช่วยฟื้นฟูภาคใต้หรือเปล่า?? นั่นเป็นคำถามที่เกษรู้สึกหนักภายในใจ ถ้าไม่ได้ทำก็ไม่ค่อยจะรู้สึกดีใจซะเท่าไร เอาเถอะ เวลาของพระเจ้าก็สมบูรณ์และพร้อมแน่นอน ดังนั้นเกษจึงต้องรอคอยฟังเสียงของพระเจ้าต่อไป เท่าที่สำนึกรู้คือที่บ้านเกิดของเกษเองมีความต้องการด้านความช่วยเหลือเยอะเหลือเกิน เกษอยากให้ และอยากทำ แต่ก่อนที่จะลงไปต้องอธิษฐานให้สุดกำลัง และต่อสู้กับครอบครัวพอสมควร ซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขาจะเห็นดีด้วยไหม ถ้าเกษลงไปเพื่อช่วยงานในฐานะอาสาสมัคร โดยที่ไม่ได้ทำงานอย่างที่ครอบครัวคาดหวัง ... แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หากพระเจ้าเป็นผู้ทรงนำจริงๆ

ตอนนี้ก็เห็นหัวใจของคนของพระเจ้ามากมายที่ดิ้นรนเข้ามาเพื่อให้ความช่วยเหลือ มีหลายคนที่ถวายสุดฤทธิ์สุดเดชเพื่อทำให้ประเทศไทยกลับคืนสู่สภาพดี ขอบคุณพระเจ้าสำหรับคนเหล่านั้น

ซาร่าเอ๋ย ... คิดถึงมากเลยเพราะไม่ได้คุยกันซะนานเลยนะ ขอโทษจริงๆ ที่โทรศัพท์ที่เธอให้มามันเป็นอันตรธานไปซะแล้ว พระเจ้าจะให้อันใหม่ เชื่อว่าอย่างนั้น ... ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะพระเจ้าอวยพร (คิดถึงๆๆๆๆ)


แวะไปดูความคืบหน้าของเหตุการณ์ได้นะ
www.ywamthai.org

คิดถึงภาษาไทยจัง

หวัดดี%%%%%%%

อืมหลายวันที่ผ่านมา นู๋เกษประสบปัญหาขาดแคลนภาษาไทยให้ฟัง ... ประชุมก็เป็นปะกิต และไหนจะต้องสื่อสารอีก ค่อนข้างจะสับสน ยิ่งตอนนี้ภาษาไทยหนึ่งคำร่วมกับภาษาอังกฤษซะสามคำ ว้า .... ให้มันได้งี้ดิ เสียชื่อสาวไทยใจงามหมด????? อุอุอุอุ

ครั้งที่แล้วฝากรอยเศร้าไว้ แต่ครั้งนี้ก็อยากแก้ว่ามันไม่เท่าไหร่หรอก พระเจ้าแสนดีและช่วยให้เกษรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย นะเรื่องที่เกิดขึ้นบอกกล่าวถึงคลื่นใช่ไหม? แล้วสิ่งที่เกิดกับสาวกหละ? เหมือนกันเลยดิ และพระเยซูก็ถามนู๋เกษว่า ความเชื่อของเกษอยู่ที่ไหน? ณ เวลาที่เห็นหลายสิ่งเกิดขึ้น และมีคนบาดเจ็บ ไม่มีบ้าน ไม่มีญาติเหลืออีกแล้ว เกษรู้สึกว่ามันหนักไป พายุและคลื่นที่กระหน่ำอยู่น่ะ มันไม่มีใครทำให้หยุดได้ คลื่นของการสูญเสีย คลื่นของความทรมาน ความเศร้าใจ และการสิ้นหวัง ... เมื่อคำถามของพระเยซูที่พูดกับสาวกดังขึ้นในใจเกษ ทำให้เกษได้เห็นว่า ปัญหาจะแก้ได้ก็โดยความเชื่อของเราจะหยุดและใช้ในสิ่งที่พระเจ้าให้กับเราเพื่อฟื้นฟูชาวไทยขึ้นใหม่ด้วยหัวใจที่เข้มแข็งและถ่อมใจลงต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้า ยังคงอธิษฐานเผื่อคนไทย และทุกสิ่งที่เกษทำงานอยู่ในสำนักงานทั้งเรื่องการเตรียมเจ้าหน้าที่ไปช่วยเหลือก็ดีหรือว่าการสื่อสารงานกับต่างประเทศก็ดี จะทำให้เต็มที่เพื่อให้พระพรนี้สู่คนไทยทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ พระเจ้ายิ่งใหญ่และเป็นความจริงที่ทำให้ชีวิตของเรายังคงตั้งมั่นอยู่ได้ ...

สำหรับเพื่อนที่รัก เกษก็เสียใจด้วยจริงๆ ที่เกษไม่สามารถนำเค้าให้มารู้จักกับพระเจ้าซะก่อนที่เค้าจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้ และยังคงมีความหวังว่า พระเจ้าจะช่วยเหลือคนที่เหลืออยู่ให้มีชีวิตที่ก้าวเดินต่อไปได้ แย่หน่อยตรงที่มือถือเกษหายไปและเกษไม่สามารถติดต่อกับใครได้เลย เพราะไม่มีเบอร์โทรเพื่อน และมันยังต้องใช้เวลากว่าเกษจะติดต่อกับพวกเขา (เพื่อนเกษแต่ละคนไม่ยอมหันมาใช้อีเมล์อ่ะนะ) รู้สึกเหมือนเป็นสงครามฝ่ายวิญญาณที่พยายามหยุดยั้งเกษไม่ให้ประกาศกับเพื่อนๆ ของเกษที่เหลืออยู่ ดังนั้นสิ่งที่เกษทำได้ ต้องมีความเชื่อที่เกษจะมีหนทางติดต่อเพื่อนเหล่านั้นโดยเร็วที่สุด ซึ่งไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ขอพระเจ้านำทางด้วยหละกัน .... ขอพระเจ้าอวยพรทุกๆ คนและนำหน้าทุกๆ คนไปสู่แผนการณ์ของพระเจ้า ทำในวันนี้ให้ดีที่สุดเพื่อที่ว่าพระเจ้ากลับมารับแล้วเราจะไปร่วมกับพระเจ้าด้วยความภาคภูมิใจ ... พระเจ้าอวยพรค่ะ