กลับมาพิมพ์ไทยอีกครั้งนึงนะคะ

ห่างหายไปจากการเขียนบล็อคซะนานเลย ก็ไม่มีแป้นไทยให้พิมพ์นี่นะ มันก็เลยค่อนข้างยากนิดนึงแหละ ชีวิตในอเมริกาเป็นอะไรที่ท้าทายแบบไม่รู้จบ เรื่องภาษาเลยมั้งที่เป็นสิ่งแรก บางทีก็ไม่มั่นใจที่จะทำอะไร ไม่มั่นใจที่จะสื่อสารหรือพูดคุยไปซะอย่างนั้น หลายครั้งที่ต้องเตือนตัวเองไม่ให้ขี้เกียจในการสื่อสาร และพระเจ้าก็เป็นแหล่งของความช่วยเหลือที่แสนดี อย่างน้อยก็เข้าใจในการสื่อสารและฝึกให้เราเป็นคนที่ตั้งใจฟังแหละ อีกเรื่องนึงถ้าไม่เรียกว่าความท้าทายแล้วจะเรียกว่าอะไร นั่นก็คือการที่ได้รู้จักตัวเอง รู้จักวิถีการเติบโตของตัวเองที่ส่งผลต่อสิ่งปัจจุบัน การที่เราตอบสนองกับหลายสิ่งหลายอ่างนั่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้จักจุดอ่อน จุดด้อยหรือจุดเด่นของตัวเอง ที่ผ่านมาก็ตื่นเต้นกับตัวเองเยอะ เมื่อได้รู้จักร่างกายที่พระเจ้าสร้างให้ เมื่อได้เห็นคุณค่าของความงดงามที่พระเจ้าสร้างภายในตัวเกษเอง หลายครั้งเหลือเกินที่ต้องต่อสู้กับความคิดที่ว่าเราไม่สวย เราไม่มีความงดงาม แต่พระเจ้ามองเห็นความงดงามภายในตัวเกษและพระเจ้าให้คุณค่า การเต้นเลยกลายเป็นเรื่องที่ท้าทายในแต่ละครั้งเพราะต้องทำความรู้จักตัวตนที่ลึกซึ้งภายในเพื่อให้การเต้นมีจุดยืนในตัวของมันเองได้ และอีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้ไปหมาดๆ เลยก็คือว่า แม้เราจะมองดูสถานการณ์และคิดว่ามันหนักเหลือเกินแต่ในเช้าวันใหม่ พระเยซูจะแบกรับเอาภาระนั้นไป บางทีการคร่ำครวญก็เกิดขึ้นเพียงแค่ช่วงคำ่คื่นเท่านั้น เมื่อเราพักสงบเอาแรงจากพระเจ้า ก็จะทำให้เราได้มองเห็น ได้คิดใหม่ พร้อมที่จะเผชิญกับความยากลำบากนั้น อีกคำหนุนใจนึงก็คือพระเจ้ามั่นใจในความเป็นเกษ พระองค์รู้ว่าสิ่งที่พระองค์ให้นั้นจะไม่หนักหนาสาหัสจนเกินไปกับเกษพระเจ้ามองเห็นศักยภาพ และพระเจ้าให้เราเกษเองได้เรียนรู้ว่าพระเจ้าอยู่กับเกษเสมอ อะไรที่มันเกินกำลังของเกษพระเจ้าก็จะทำให้ เพราะส่ิงนี้เองที่ทำให้เรามีชีวิตและสามารถที่จะเริ่มต้นเช้าวันใหม่ได้อีกครั้งในแต่ละวัน พระเจ้ายิ่งใหญ่ และพระเจ้าก็ยังคงเป็นพระเจ้าเสมอไป