บทลำนำ ...ที่โหยหา

เคยไหม? ... ในความรู้สึกที่ต้องการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา .... แล้วรู้อยู่เสมอว่า มีใครสักคนหนึ่งตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ .... แน่ทีเดียว ตัวเกษอยากให้ชีวิตตัวเองเป็นแบบนั้น ...... แตะต้องถึงความอบอุ่น สัมผัสถึงความรักละมุน .... แม้เวลาที่กำลังท้อแท้ กำลังใจร่อยหร๋อ สิ่งที่เห็นด้วยตา บั่นทอนความเชื่อ .... อยากก้าวออกจากจุดที่ตึง และกดดัน ... หันไปมองทางขวา หันมามองทางซ้าย วิธีไหนสะดวกสุด??? .... รอต่อไปอีกหน่อย ก็รังแต่เห็นความปวดร้าว และความท้อแท้ .... นี่แหละคือมนุษย์และความเป็นตัวเกษ .... มองดูเพียงใจของตัวเอง ยินยอมให้ใจบ่มความโกหกกับตัวเอง และปลดปล่อยหัวใจลิงโลดอยู่ในความเจ็บปวดชนิดที่จับต้องไม่ได้ ..... แต่ทำไมไม่ยอมให้ใจเป็นอิสระ เพียงแค่ยอมให้ความจริงของพระเจ้าเข้ามาครอบครองก็เท่านั้น ....


สิ่งที่ยาก คือความคิดกำลังควบคุม อารมณ์สนับสนุน ความรู้สึกกำลังตอบสนอง ... พิษร้ายยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในโลก เพราะบ่มความขื่นขมอยู่ภายใน ... ปลูกรากข้าวละมานไว้ในใจ .... ทั้งที่เห็นข้อแตกต่างอย่างชัดเจนแต่ไม่ยอมถอนข้าวละมานออกจากข้าวสาลี .... จะไปถึงไหม? กับสิ่งทีพระเจ้าตั้งไว้ให้ ... แน่นอนว่ายากที่จะทำใจ พยายามผลักดันให้ลืม แต่กว่าจะรู้ตัวอีกที ความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ กลับมาโลดแล่นเป็นทำนองเศร้าในใจทุกครั้งที่ว่างเปล่า อยู่เพียงลำพัง .... พยายามเผชิญหน้ากับมัน จนแล้วจนรอดก็ไม่จบ ... แต่หยิบยื่นความเป็นตัวเกษเองให้กับมัน ไม่มีวันไหนสักวันที่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอิสระและปลอดภัย จากความขมขื่นที่หมักหมมอยู่ข้างใน ... ทรมาน โหยหา .... แต่ไม่ยอมเปิดใจรับความรักที่พระเจ้าจ่อให้ที่ประตูใจ ... . . . . . . . . . . . . . . . . .

พระองค์ทรงเศร้าเสียใจที่เห็นลูกที่รักหนึ่งคนกำลังเศร้าเสียใจเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย ... จุดเล็กน้อยที่คุมทิศทางของจิตใจคือความคิด และท่าทีในใจเท่านั้นเอง .... ถ้าเลือกได้ ก็ไม่อยากให้เกิดแบบนี้ขึ้น ทำไมนะ ถึงยาก ทำไมนะ ถึงไม่มีบทสรุปที่สิ้นสุดซักครั้งหนึ่ง ... ทั้งที่ความจริง ได้เรียนรู้อะไรต่อมิอะไรเยอะพอสมควร ... แต่ก็ขอบคุณพระเจ้าที่ปัญหานี้นำมาซึ่งการเข้าใกล้ชิดพระทัยของพ่อที่รักมากขึ้น ให้เกษได้เรียนรู้ประสบการณ์โดยตรงที่จะก้าวผ่านจุดนี้ ... เชื่อมั่นอยู่เสมอว่า สักวันจะหันกลับมาอย่างดีใจเรื่องแย่ๆ เหล่านี้ผ่านไปได้ด้วยดี ... ทั้งนี้สุดแล้วแต่พระเจ้า และมอบไว้ให้เป็นเวลาแห่งการเยียวยารักษาของพระเจ้า ... และเฝ้ารอคอยที่วันนั้นจะมาถึง ... ขอสรรเสริญและขอบคุณพระเจ้าเสมอไป

ความท้าทาย

เฮ้อ ไม่อยากจะคิดเลยนะเนี่ย ว่าเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนกัน

ระยะหลังๆ มานี้ไม่ค่อยได้นั่งคิดว่าใช้เวลาผ่านไปยังไงมั่ง (คือไม่ได้นั่งนับวันเวลาอะไรเลย) เพราะเท่าที่รู้ตัวก็คือว่าสนุกกับแต่ละวันไปแบบสุดๆ มันส์ทุกหยดเลย ว่างั้นเหอะ,,, ก็นะรอบข้างก็ดี พระเจ้านำสิ่งดีๆ มาสู่ชีวิตเสมอ แต่ที่อยู่ในสงครามอย่างระอุเนี่ย เห็นจะเป็นความคิดด้านลบของตัวเองซะมากกว่า ไม่รู้นะว่าขยันไปขุดค้นมาจากไหนเยอะเหลือเกิน จนทำให้ไม่อยากก้าวไปไกลเกินกว่าที่ตาฝ่ายมนุษย์ของเกษเองมองเห็นได้ แท้จริงแล้ว พระเจ้ากำลังพยายามนำเกษให้ก้าวผ่านเรื่องแบบนี้ไป แต่ก็นะ อยู่ท่ามกลางสงคราม และต้องเป็นเกษเองที่จะสู้และก้าวผ่านไป .... บางทีอารมณ์และความรู้สึกก็ก้าวเข้ามาในความคิด ในความรู้สึก จนทำให้เรายอมแลกเอาความจริงออกไปจากใจ

พระเจ้ามีแผนการที่ดีเพื่อเกษเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน เกษก็รู้สึกว่าไม่พร้อมที่จะเจอ ไม่รู้จะไปถึงที่ตัวเองใฝ่ฝันได้ไง วันนี้ไปดูหนังมา ก็เป็นหนังที่หนุนใจ พระเจ้ามีแผนการที่ขีดเส้นไว้ให้แล้ว คนที่จะเลือกเป็นตัวเรา ว่าจะก้าวต่อไปหรือไม่ ขอบคุณพระเจ้าที่พระเจ้าเข้าใจและอดทนต่อความไม่มั่นคงของเกษภายใน

ก็นะ พักมาก็เยอะแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องแบกกางเขนเดินตามพระเยซูไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว และก็ต้องเลือกที่จะจ่ายค่าสำหรับชีวิตของตัวเองแล้ว .....