อืม .. สุดท้ายแผนการก็เปลี่ยนแปลง

นับจากวันนี้ นู๋เกษก็ยังพำนักรักษาตัวอยู่ในกรุงเทพ เจ้าค่ะ ไม่รู้เหมือนนะ ว่ามาลงอีท่านี้ได้ไงแต่ที่แน่ๆ น้ำพระทัยของพระเจ้าแต้ๆ

เรื่องของเรื่องก็คือว่า พี่ตุ้ยอันเป็นที่รักเพิ่งจะจากไป ปีนี้นับว่าเกษสูญเสียคนที่เกษรักและห่วงใยไปเยอะนะ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือว่าเกษเห็นความสัมพันธ์ที่เป็นหนึ่งเดียวกันผ่านทางเหตุการณ์และหัวใจของพี่น้องหลายๆ คนที่พี่ตุ้ยเข้าไปมีส่วนกระทบได้ยินดีที่จะถวายตัวในการรับใช้ทดแทนเวลาที่พี่ตุ้ยไม่มีอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ... บางครั้งเกษก็ตั้งคำถามกับพระเจ้าว่า คนที่อยากจะไปใจจะขาดอย่างเกษ ทำไมพระเจ้าไปรับเอาไปซะ แต่เวลาแต่ละคนก็ต่างกันไป พระเจ้าหยิบยื่นสิ่งต่างๆ ให้อย่างไม่เหมือนกัน เกษมีความรับผิดชอบอีกเยอะ และที่สำคัญเกษอยากรู้จักกับพระเจ้าให้เยอะกว่านี้ ก่อนที่จะไปเจอหน้าอย่างจริงๆ จังๆ กับพระเจ้าเนาะ ....

ตอนนี้ก็ยุ่งๆ อยู่กับงานแปลขอรับ เลยวุ่นไปวุ่นมา แต่ก็สนุกดีได้มีงานทำไม่ต้องมานั่งคิดอะไรเยอะ และไม่ต้องมานั่งเครียดอยู่ ได้พักผ่อนด้วย เพราะที่ผ่านมาก็ทิ้งเวลาไปกับการอยู่กับเพื่อน แต่เกษน่ะประเภทชอบอยู่คนเดียว ดังนั้นมีเวลาสักหน่อยอยู่คนเดียวก็ได้สบายใจและพักผ่อนดีขึ้น ส่วนเพื่อนๆ ก็ต้องหาโอกาสกลับมาคุยกันใหม่อีกครั้ง แต่ว่านะ เกษเห็นการเติบโตในชีวิตของเพื่อนๆ เกษแล้ว ไม่จำเป็นที่เกษจะเป็นคนนำทางพวกเขา แต่จะคอยแนะ และให้กำลังใจต่อความฝันที่พระเจ้าใส่ไว้ให้ในแต่ละคนต่อไป ณ เวลานี้ เกษต้องแยกออกไปแล้ว เพื่อดูแลในสิ่งที่พระเจ้ามอบให้

บางทีการอำลาต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็เป็นการยากมากนะ เกษกำลังพยายามอำลาตัวเองออกจากสิ่งเก่าๆ หลายๆ อย่าง เพื่อที่จะเข้าไปสู่สิ่งใหม่และเสาะหาน้ำพระทัยของพระเจ้าอย่างจริงจัง พระเจ้าสัตย์ซื่อนะ ถ้าเราขอ มีเหรอ ที่พระเจ้าจะไม่ให้ เพียงแต่เกษต้องจดจ่อรอคอยด้วยความตั้งใจในการอธิษฐานและมุ่งมั่นให้ชีวิตนี้ถวายเกียรติแด่พระเจ้าก็เท่านั้น ... ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ไม่เคยสำเร็จถึงขั้นที่ว่านี้สักที นี่แหละมนุษย์หละ ..... เอาเถอะอยากบอกว่าคิดถึงเพื่อนทุกๆ คน รักเพื่อนทุกๆ คนและหวังว่าอีกไม่นานเราจะมีช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันอย่างความรักและสันติสุขใจนะ ขอพระเจ้าอวยพรทุกๆ คน รักมากเลย

นู๋เกษ