เดือนสิงหาคมแล้ว

เพิ่งจะสังเกตว่าในเดือนกรกฎาคมเนี่ย เจ้าเกษโพสท์เพียงแค่ครั้งเดียวเอง โถ ... น่าสงสาร

ก็มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นน่ะนะ และได้เรียนรู้อะไรกับพระเจ้าเยอะมากเหมือนกัน ทั้งเรื่องความรู้สึกและความต้องการที่เกษจะต้องเริ่มพึ่งพาในพระเจ้ามากขึ้น ที่ผ่านมา 5 เดือนเสียค่าโทรศัพท์คุยกับเพื่อนไปเยอะ และรู้ด้วยว่าเพื่อนๆ เกษเองก็เสียค่าโทรศัพท์เพื่อที่จะคุยกับเกษเยอะเหมือนกัน แต่เกษได้พยายามอยู่อย่างมีความสุขกับจุดที่เกษอยู่แล้ว ทีแรกก็ดีใจคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้กลับไปสู่บ้านหลังที่ 2 ของตัวเอง แต่ว่านะ แผนการของพระเจ้าก็ยังไม่หยุดยั้งแค่นี้ พระเจ้ายังอยากใหเกษกลับมาอยู่ที่เชียงรายอีก เกษดีใจมากที่จะมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้นานแล้ว ไม่ฝันหรือตั้งเป้าหมายว่าจะดีเริด แต่เชื่อแค่ว่าพระเจ้าจะเป็นตัวประกอบให้โรงเรียนสร้างสาวกของเชียงรายเป็นโรงเรียนที่สมบูรณ์และยิ่งใหญ่จริงๆ

ที่เกษตื่นเต้นไปกว่านั้นก็คือว่า จะได้กลับไปที่บ้าน ไปเยี่ยมคุณพ่อ คุณแม่ และพี่สาวน้องสาวที่รักของเกษทุกคน แม้จะอยู่ที่บ้านไม่นานนัก เพราะพระเจ้าอนุญาตให้เกษมีเวลาไปช่วยเหลือที่อื่นๆ อีกด้วย ในแถบสึนามิ นะ ตื่นเต้นที่จะได้เห็นและทำสิ่งใหม่ๆ อะไรอีกหลายๆ อย่าง และยิ่งไปกว่านั้น ได้มีส่วนร่วมในการขยายอาณาจักรของพระเจ้า ไม่รู้หรอกว่าสองมือที่เกษมีจะทำได้แค่ไหน รู้แค่ว่าพระเจ้าอยู่กับเกษและพระเจ้าจะเป็นผู้ใช้สองมือ และหัวใจที่เกษมี เพื่อให้พระประสงค์ของพระเจ้าต่อชีวิตเป็นหลายร้อยชีวิตที่นั่นได้รู้จักกับพระองค์ ได้รับความรอดและมาสู่ความสว่าง ความหวังที่พระเจ้าจะให้


คิดถึงเพื่อนๆ ทุกๆๆๆ คนนะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ใจของเกษก็อยู่ด้วย เป็นกำลังใจให้เสมอ เพราะรู้ว่าการดำเนินชีวิตแต่ละวันไม่ง่ายเลย เจออะไรหลายอย่าง ความรู้สึกอารมณ์ ตัวที่ท้าทายทำให้เรารู้สึกไม่ดีก็มีเป็นร้อยเป็นพันในแต่ละวัน พระเจ้าอยู่กับเรา พระเจ้าสร้างเรา พระเจ้าเข้าใจเรา และพระเจ้าเท่านั้นจะเป็นผู้ปลอบประโลมในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

นี่นะ ลืมอดีตที่ผ่านมาแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า เพื่อที่จะก้าวไปเรื่อยๆ สู่จุดที่เราวาดฝันไว้ พระเจ้ายิ่งใหญ่และเป็นกำลังใจให้เรา เตรียมทางนั้นไว้ให้เรา ขอบคุณพระเจ้าค่ะ