ความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"

....... บ่อยครั้ง ที่มัวแต่คิดถึงเพียงแค่ตัวเอง ...... แคร์ความรู้สึกและความปรารถนาในใจของตัวเองเพียงอย่างเดียว ........ เมื่อถึงเวลาต้องเรียนรู้เป็นผู้ให้ ....... บอกกับตัวเองว่า"ยาก" ........ ไม่เอา ไม่อยากที่จะเป็นผู้ยอมเสียสละ หรือทำสิ่งอื่นๆ เพื่อคนอื่นอีกแล้ว .... มันเหนื่อยนะ มันทรมาน เราสมควรได้สิทธิ์นั้นนี่ ที่จะทำ ....... แต่รู้ไหม เมื่อคิดแบบนั้น นั่นแหละ ความเป็นผู้แพ้ปรากฏขึ้นมาทุกที ......... เป็นตัวเองต้องมานั่งเสียใจ ทำไปทำไม ........ เหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้ากับการมานั่งตามแก้ท่าทีผิดๆ และแปลกที่ตัวเองทำลงไป ....... ถ่อมใจ สู้ไหว..... แต่ถ้าเมื่อไรเริ่มถอยห่างจากพระเจ้า ไม่ยอมทำตามคำที่พระเจ้าบอก ..... เมื่อนั้นร่องรอยของการบอบช้ำ และความทุกข์ใจเริ่มเป็นแผลกว้างมากยิ่งขึ้น ...

สิ่งที่เกษทำได้ตอนนี้คือถอยหลังจากทุกสิ่ง และเริ่มคิดใหม่ เกษจะทำอย่างไร เกษลืมไปว่าหลายๆ สิ่งที่เกษทำลงไปกับคนอื่น กับเพื่อน และกับน้อง เกษลืมอธิษฐาน เกษไม่ได้พึ่งอยู่ในความรักของพระเจ้า และเกษไม่ยอมมองเห็นคนเหล่านั้นด้วยสายตาแห่งความรักของพระเจ้า เกษมองดูคนเหล่านี้ด้วยแว่นประสบการณ์ที่เกษมีเพียงอันเดียว .....

พระเจ้าคะ เกษเหนื่อยจังเลย เกษท้อจังเลย กับการวิ่งไล่ตามความรู้สึกของตัวเอง กับการอดทนต่อคนอื่นที่เกษพยายามเปลี่ยนเค้าด้วยกำลัง ของเกษเอง ณ เวลานี้เกษอ่อนแอจังเลย อยากร้องไห้ และอยากเข้าใกล้พระเจ้ามากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะพักใจและพักกายอยู่พระเจ้า พ่อที่รัก ลูกอยากบอกว่าลูกอยากรักพ่อคนนี้คนเดียวจนถึงที่สุด ไม่อยากให้เหลืออะไรแล้วในชีวิตที่เป็นของลูก และลูกยังยึดติดกับสิ่งนั้น ลูกเสียใจกับความล้มเหลวหลายอย่างที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เกษจะทำตอนนี้คือ ยืนขึ้น และตั้งมั่นอยู่ในรักอันแท้จริงของพระเจ้า รักที่ทะนุถนอม และอดทนต่อลูกอยู่เสมอ .......