วันใหม่ ...

.... เวลาหนึ่งหวั่นไหว ... ไม่เข้าใจ คิดสับสน .....
.... ครุ่นคิด ครุ่นบ่น ร้อนใจ ... ไม่หยุดนิ่ง ...
.... เลยลืมนึก ลืมมอง พระเจ้าใส่ใจ ต่อทุกสิ่ง ...
.... แหล่งพึ่งพิง ยามท้อ และหมดสิ้นกำลังใจ.....

ธรรมชาติของคนนะ เฝ้าหาหนทางที่ตัวเองจะปลอดภัยและไปสู่จุดที่ว่าใช่หละ อยากเป็นอยากทำ บางทีก็หวั่นไหวกับสถานการณ์รอบข้าง บ่อยครั้งก็มองแบบไม่เข้าใจ จะว่าไป พระเจ้ากำลังจะสอนอะไรผ่านทางนี้ ทำไมเราจึงมองเห็นปัญหาตรงจุดนี้ เกษท้อมากกว่าจะคิดว่าน่าจะแก้ได้เพราะพระเจ้าทรงเป็นศูนย์กลาง เกษเหนื่อยเพราะไม่อยากเป็นนักสู้ และไม่อยากเข้าใจอะไรง่ายๆ ต่างกันแค่เพียงนิดเดียวก็คิดแล้วว่าจะหาทางไป คำพูดเดียวที่ออกมาจากปากเกษคือ คำว่า "ถอย" ถอยมาตั้งหลัก (แค่คำอ้าง) ถอยออกมาเพราะไม่อยากเจ็บ ถอยเพราะไม่อยากให้เกิดสิ่งที่ไม่ดีขึ้นอีก แต่พระเจ้าบอกว่าเกษว่า "ก้าว" ก้าวออกไปบนน้ำ เหมือนที่เปโตรทำ ออกไปสิ ก้าวไป ... เหอๆ ขัดแย้งเห็นๆ ใช่มะ? นั่นแหละ เพิ่งจะมารู้จักตัวจริงของตัวเองก็วันนี้แหละ เหอๆ เศร้าดิ ... เมื่อพระเจ้าให้เกษเลือกจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเลือกให้ตรงทางของพระเจ้า เพราะที่นั่นจะมีสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเกษ เวลานี้เกษต่อสู้กับอารมณ์ตัวเองเยอะ สัญญาณอันตรายหลายๆ อย่างกำลังคืบคลานเข้ามา เพราะเรื่องความสัมพันธ์จะเป็นเรื่องใหญ่สุด เกษพยายามใช้เวลากับพระเจ้าให้มากขึ้นและพยายามสื่อความรักออกไปยังทุกๆ คนแต่ความเหน็ดเหนื่อยประกอบกับความเศร้าที่ต้องจากไปในวันข้างหน้าทำให้เกษเริ่มเก็บตัว เริ่มทำตัวเงียบๆ และไม่อยากพบปะผู้คน ... เลยเกิดคำถามในสายตาของผู้คนรอบข้างเยอะเหมือนกัน ยาดีก็มีแค่คุยกับพระเจ้า ให้พระเจ้าช่วยเท่านั้น เวลานี้ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว ได้นมัสการ ได้ปรึกษาหลายๆ เรื่องกับพระเจ้า หลายครั้งที่เกษทำด้วยกำลังตัวเอง แต่เวลากลับมาหาพระเจ้า พระเจ้าบอกให้อธิษฐานแล้วเชื่อให้สุดใจ มันก็จะเป็นไป เพราะพระเจ้าทรงห่วงใยในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเกษ ณ. เวลานี้ขอยึดไว้ซึ่งพระคำที่รักของพระเจ้าที่ว่า "ช้าในการพูด ช้าในการโกรธ แต่ไวในการฟัง" ฉะนั้น อธิษฐานเผื่ออย่างแรงนะที่จะมีกำลังเป็นต้นไม้ใหญ่เพื่อให้คนอื่นพักพิงกันต่อไป ทุกคนต่างต้องเรียนรู้กับพระเจ้าในวิถีทางที่แตกต่างกันออกไป ขณะเดียวกัน แม้ในสถานการณ์เดียวกัน แต่สิ่งที่พระเจ้าตรัสกับแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน และในความแตกต่างนี้แหละจะนำไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกัน จริงไหม??? นั่นแหละคำอธิษฐานของเกษ ขอที่จะรวมหลากความคิดหลายของประทานเข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกันให้ได้ เรามีของประทานที่พระเจ้าให้ก็เพื่อรับใช้ซึ่งกันและกัน บางครั้งเกษเคยบอกกับพระเจ้าว่าทำไมเกษถึงต้องมีของประทานเยอะ (ใช้ไม่ทัน) น่าจะมีแค่อย่างเดียวและทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุดเพื่ออวยพรคนอื่น เพื่อให้ข่าวประเสริฐของพระเจ้าถูกประกาศออกไป แต่พระเจ้ารู้จักนิสัยเกษดีว่าจะไม่ยอมพักอยู่กับสิ่งเดียวแน่ เกษจะต้องเสาะหาและทำหลายๆ อย่างในเวลาเดียวกัน (ซึ่งพูดให้ง่ายนิสัยเข้าขั้นประหลาด) ดังนั้นนู๋เกษจึงต้องเป็นนู๋เกษอย่างในทุกวันนี้ไงคะ?????


อธิษฐานเผื่อหน่อยจิ หวั่นๆ ใจและอธิษฐานหนักอยู่ เพิ่งจะส่งจม. ไปเล่าให้ที่บ้านฟังถึงแผนการวันข้างหน้า และในจดหมายก็เขียนซะยึดยาวเกี่ยวกับตัวเกษเอง เหมือนเอาแต่ใจนะว่าจะทำงี้ ทำนั้น ทำนั่น เพราะชอบ แต่สิ่งที่เดียวที่คาดหวัง แม้ว่าพวกเขาไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาขัดขวางและปิดทาง ขอพระเจ้าจะนำชีวิตของเกษให้เป็นสิ่งอัศจรรย์ต่อพวกเขา ดีหล่ะ จะกลับไปอธิษฐานให้มากยิ่งขึ้น เพื่อแผนการพระเจ้าที่มีในชีวิตเกษจะรุดหน้าไปเร็วๆ ..... อ่านมาก็ยาวพอควรแล้ว พักสายตาและหาอย่างอื่นทำดีกว่านะ อย่างเช่นอธิษฐานเผื่อเกษ เงี๊ยะๆๆ ฮ่าๆๆๆ (เป็นห่วงคนอ่านขึ้นมากระทันหัน) เอาหละพระเจ้าอวยพรค่ะทุกๆ ท่าน ขอพระเจ้าผู้เป็นที่รักจะเสริมกำลังเรี่ยวแรง และสุขภาพทั้งในฝ่ายจิตวิญญาณและด้านอื่นๆ คิดถึงนะ ... พระเจ้าอวยพรค่ะ